Καθόμουν αμέριμνος μια από αυτές τις μέρες και διάβαζα ένα ιστορικό περιοδικό με ποικίλα θέματα, χωρίς να ψάχνω ή να κοιτάω κάτι συγκεκριμένο. Έτσι καθώς το ξεφύλλιζα, όλο και περισσότερο ανακάλυπτα πως ο κόσμος είναι ένα περίπλοκο ζώο που πάντα θα ανταγωνίζεται τον ίδιο τον εαυτό του, για πράγματα που πολλές φορές, κάτω από άλλες συνθήκες μπορεί και να γέλαγε. Έτσι όσο το σκεφτόμουν και το φιλοσοφούσα εμφανίζεται στην επόμενη σελίδα το διάγγελμα του τότε Aμερικάνου Προέδρου Τρούμαν. Η πρώτη μου ματιά ήταν στοχαστική, η δεύτερη πιο φιλοσοφημένη. Ασυναίσθητα προσπάθησα να μπω στο πετσί τις ψυχολογίας των τότε ανθρώπων. Αλλά πώς μπορείς να το καταφέρεις όταν δεν έχεις τα ίδια βιώματα; Απλά προσέγγισα όσο μπορούσα την σκέψη τους, προσπαθώντας να κατανοήσω ταυτόχρονα την ψυχοσύνθεσή τους, αλλά φαίνεται πως για να νιώσεις μέσα σου πρέπει να χάνεις την ανθρωπιά σου, να παύεις να είσαι ΛΟΓΙΚΟΣ άνθρωπος. Οι Αμερικάνοι έχουν ρίξει ήδη τις δύο ατομικές βόμβες στην Χιροσίμα και το Ναγκασάκι. Το διάγγελμά του λιτό, μιλιταριστικό, με άγνοια κινδύνου ΑΛΛΑ υποψιασμένο... για τα αποτελέσματα της πυρηνικής καταστροφής.
«Εχρησιμοποιήσαμε ατομική βόμβα εναντίον εκείνων που μας επιτέθηκαν προδοτικώς στο Περλ Χάρμπορ, οι οποίοι εβασάνισαν τους αμερικανούς αιχμαλώτους πολέμου, οι οποίοι παραβίασαν όλους τους νόμους του διεθνούς δικαίου….. Εχρησιμοποιήσαμε την ατομική βόμβαν δια να συντομεύσουμε τον πόλεμον…. Θα την χρησιμοποιήσωμεν και πάλιν, μόνον η συνθηκολόγηση της Ιαπωνίας θα μας σταματήσει…. Τους ώμους μας βαραίνει τεράστια ευθύνη. Ευχαριστούμε τον Θεόν διότι είμεθα εμείς και όχι ο εχθρός, που την φέρομεν. Και παρακαλούμε τον Θεόν να μας φωτίσει εις την χρήσιν του οργάνου αυτού συμφώνως προς τας βουλήσεις Του».
Αυτό το "Θα την χρησιμοποιήσωμεν και πάλιν," ήταν πραγματικό .... στο Τινιάν οι αμερικάνοι διαθέτουν τρεις ακόμα βόμβες πλουτωνίου και δεν μένει παρά η συναρμολόγηση τους. Αν δεν συνθηκολογούσαν θα ισοπέδωναν ένα ολόκληρο έθνος στο όνομα της Δημοκρατίας και της ειρήνης... είναι γελοίο ακόμα και αν το σκέφτεσαι εκείνη την εποχή να εξαφανίζεις χιλιάδες ανθρώπους μόνο και μόνο για να μην έχεις ο ίδιος σαν κράτος άλλες απώλειες,... χωρίς πλέον να σε ενδιαφέρει ταυτόχρονα η απώλειες του άλλου... Τα λόγια του Άγγλου πιλότου Λ Τσεραίρ που πέταξε με ένα Β 29 σχολιάζει το διάγγελμα του Τρούμαν «Δεν μου φαίνεται σωστό να βάζουμε στον χορό και τον Θεό!». Νομίζω ότι ο Άγγλος πιλότος ένιωθε ήδη τις τύψεις της συνειδησιακές, μιας και ήταν από τους πρώτους που μπορούσαν να δουν το αποτέλεσμα της τεράστιας καταστροφείς.
Ο Ρεμόν Καρτιέ δίνει την εικόνα της φρίκης: «Η πόλη άρχιζε την εργάσιμη ημέρα της. Σύμφωνα με τον κανόνα, δεν είχε δοθεί το σύνθημα του συναγερμού για αεροπλάνα μεμονωμένα που πετούν από πάνω της. Μια τρομακτική αστραπή την κατάπιε, αφήνοντας πίσω της μια κολοσσιαία πυρκαγιά, που άναψε και διαδόθηκε μέσα σ' ένα δευτερόλεπτο. Τα τροχιοδρομικά οχήματα έμειναν γεμάτα με τους απανθρακωμένους επιβάτες τους στριμωγμένους στα καθίσματα ή στοιβαγμένους όρθιους στους εξώστες. Ενας άνεμος ταχύτητος 1.200 χλμ. την ώρα σηκώθηκε και γκρέμισε τους τοίχους σε μια ακτίνα 1.500 μ., θρυμματίζοντας τα τζάμια των παραθύρων ακόμα και σε απόσταση 12 χλμ. από το σημείο Μηδέν. Ενας πύρινος κυκλώνας, όμοιος με αυτούς που άναψαν οι εκατοντάδες βομβαρδιστικών στη Δρέσδη, στο Αμβούργο ή στο Τόκιο, στροβιλιζόταν επί έξι ώρες. Επειτα διαπιστώθηκαν στους επιζώντες παράξενα φαινόμενα: έμετοι, διάρροιες εξαιρετικής εντάσεως, πλήθος μικρών αιμορραγιών στο στόμα και στο λαιμό. Πολλά από τα θύματα που παρουσίασαν τέτοια συμπτώματα ψυχορραγούν. Ο απολογισμός που θα καταρτισθεί αργότερα θα εμφανίσει 78.150 νεκρούς, 9.284 βαριά τραυματισμένους και 13.938 εξαφανισθέντες. Δεν υπολογίζονται μέσα σ' αυτούς οι στρατιωτικοί, 40.000 περίπου, από τους οποίους οι μισοί υπήρξαν θύματα της εκρήξεως. Το γενικό στρατηγείο της 2ης στρατιάς, ή έδρα της περιφερειακής διοικήσεως της Δύσεως, η στρατιωτική σχολή και το στρατιωτικό νοσοκομείο εκμηδενίσθηκαν».
« ο Αυτοκράτορας, με πρόσωπό αυλακωμένο από δάκρυα, μιλάει με χαμηλή φωνή :…. Μου είναι ανυπόφορο να φανταστώ τους γενναίους στρατιώτες μου να δέχονται την ατίμωση της παραδόσεως και μου είναι το ίδιο ανυπόφορη η σκέψη ότι θα τιμωρηθούν σαν πολεμοκάπηλοι οι άνθρωποι που με υπηρέτησαν με τόση αφοσίωση. Ωστόσο έφτασε η ώρα που είναι ανάγκη να ετοιμαστούμε όλοι να υποφέρουμε το ανυπόφορο».
Στρατηγοί ξεσπούν σε λυγμούς, είναι η πρώτη φορά που η Ιαπωνία χάνει ένα πόλεμο, στην συνέχεια θα υπάρξουν αλυσιδωτή σειρά «χαρακίρι» με πρώτο τον υπουργό Ανάμι.
Οι Αμερικανοί πληροφορούνται τον τερματισμό του πολέμου από το Ράδιο Τόκιο.
Ύστερα από μερικές ώρες το ραδιόφωνο του Τόκιο αναγγέλλει σ ολόκληρο τον κόσμο:
«Η ιαπωνική κυβέρνησις είναι έτοιμη να δεχτεί τους όρους του Πόνσνταμ, αρκεί να παραμείνουν απαραβίαστα τα προνόμια της Αυτού Μεγαλειότητος».
Έτσι όταν πέρναγε το τελευταίο δευτερόλεπτο της πτώσης μιας αυτοκρατορίας, όπως αυτής του ανατέλλοντος ηλίου, η ώρα έδειχνε 10:15 πμ. Σε έναν κόσμο ήδη σκληρό, άκαρδο, αλλά και βεβαρημένο σε τακτικές και πρακτικές μισανθρωπίας, οι μεγάλοι νικητές, καθορίζουν τους νέους όρους στον νέο πλέον δικό τους κόσμο. Το αμερικανικό θωρηκτό Μιζούρι ήταν αραγμένο στον κόλπο του Τόκιο. Αυτή η κατάκτηση δεν ήρθε όμως ποτέ με τον πιο τίμιο τρόπο, σε έναν λαό που η τιμή και ο ηρωισμός τους ανά την ιστορία, ξεχειλίζει σε ατομικό και συλλογικό επίπεδο.. Έρχεται όμως το επίπεδο της επιστήμης και της τεχνολογίας για να θυμίσει στην ανθρωπότητα πως ο ηρωισμός, δεν είναι το τελευταίο στάδιο για την τελική νίκη ενός έθνους, αλλά η κατασκευή κάθε φορά ενός υπερόπλου που δεν θα έχει ο αντίπαλος στην δικιά του φαρέτρα. Αν κοιτάξεις και ακόμα πιο παλιά, ήταν η χρήση του καταπέλτη, ύστερα η ανακάλυψη της πυρίτιδας και η κάθε εποχή θα είχε και την δικιά της τεχνολογική εξέλιξη. Η χρήση όμως της ατομικής ενέργειας μπορεί να έχει ποικίλους τρόπους για την ανθρωπότητα, άλλοτε καταστροφικούς και κάποιες άλλες φορές σε μελλοντικό χρόνο, λειτουργικούς και σωτήριους προς το καλό της ανθρώπινης εξέλιξης... Η μοίρα όμως φαίνεται να παίζει ακόμα και εκεί πιο σκληρά παιχνίδια στην άλλοτε αυτοκρατορία της ανατολής. Ποτέ άλλοτε μια χώρα δεν δέχθηκε τόση μανία και μίσος από άλλους ανθρώπους και τα στοιχεία της φύσης. Ίσως γι' αυτό είναι και τόσο ψυχικά δυνατή μέσα στο πέρασμα των χρόνων. Στην ιστορία πέρασαν σαν τους κακούς και αυτοί μαζί με τους συμμάχους τους από τον άξονα, αλλά στην ρεαλιστική Ιστορία μπορεί να τους θυμάται κάποιος σαν τους σαμουράι μιας άλλοτε εποχής και τρελούς αμετανόητους καμικάζι ήρωες, που μπροστά στην πίστη τους για την νίκη της πατρίδας τους η ατομική ζωή τους να ήταν το απόλυτο μηδέν. Για όλους αυτούς ήταν ο ορισμός της Τιμής.
Η fukushima ήταν απλά ακόμα ένα μικρό κερασάκι
σε μια χώρα που η πυρηνική και ατομική ενέργεια
έγινε η δεύτερη... εγκληματική της, φύση.
Συγγραφική επιμέλεια: Kostas leonardos
Tεχνική επιμέλεια βίντεο ήχου και εικόνας: Κostas leonardos
ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ η αναδημοσίευση, η αναπαραγωγή, ολική, μερική ή περιληπτική, ή κατά παράφραση, ή διασκευή απόδοση του περιεχομένου της παρούσας ηλεκτρονικής σελίδας με οποιονδήποτε τρόπο, μηχανικό, ηλεκτρονικό, φωτοτυπικό, ηχογράφησης ή άλλο, χωρίς προηγούμενη γραπτή άδεια του δημιουργού.
(Νόμος 2121/1993 και κανόνες Διεθνούς Δικαίου πού ισχύουν στην Ελλάδα)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου