Ο βροχερός Νοέμβρης και ένα χαμένο όνειρο

Γράφει ο: Κostas leonardos        

Γυρίζω το βλέμμα μου κοιτώντας το ρολόι που ήταν στο τραπεζάκι, μισό στηριγμένο ανάμεσα από μια κορνίζα και ένα όμορφο σχεδιαστικά σκαλιστό γυάλινο βάζο, του οποίου τα λουλούδια που έχει μέσα, φαίνονται μαραμένα και χωρίς άρωμα μέσα στο αποπνικτικό μικρό δωμάτιο. Η ώρα δείχνει 2:38 ξημερώματα Τετάρτης. Έξω από τα παντζουρόφυλλα ο αέρας λυσσομανάει και χτυπάει με ένα ρυθμικό τόνο, πάνω στις ήδη βρεγμένες γρίλιες της εξώπορτας. Η σκέψη μου στο απέραντο σκούρο χρώμα του ουρανού που δεν άφηνε άλλα περιθώρια βελτίωσης στην σκέψη, μιας και γινόταν ακόμα πιο μαύρος, ακόμα πιο μουντός, σε μια ήδη μαύρη ψυχολογία του εγώ μου. Τα μάτια μου καρφωμένα στην οθόνη της τηλεόρασης, δεν έλεγαν να φύγουν από εκεί κι ας άκουγα μόνο τον ήχο από τις σταγόνες της βροχής. Έπεφταν ρυθμικά και ακόμα πιο γρήγορα με μανία λες και ήθελαν να περάσουν μέσα στην ζέστη του ανοιχτόχρωμου δωματίου. Μπορούσα να νιώσω ήδη το συναίσθημα ενός εγκλωβισμένου, αλλά ελεύθερου πολιορκημένου της φύσης, ταμπουρωμένος πίσω από τέσσερεις ασφαλείς τοίχους. Η ώρα όμως πέρναγε αμείλικτα και ένιωθα ότι πλήττω ακόμα πιο πολύ με αυτό το χαζοκούτι της τηλεόρασης που είχα μπροστά μου. Το μόνο που έχει να βάζει τέτοια ώρα είναι χαζά telemarketing, που ώρες ώρες, νιώθεις ότι απευθύνονται σε ανθρώπους με νοητικά καθυστερημένα αντανακλαστικά. Ο καφές και αυτός πλέον είχε γίνει πιο κρύος, αλλά με υδρατμούς να βγαίνουν στην ατμόσφαιρα του δωματίου, από την διαφορά εξωτερικής και εσωτερικής θερμοκρασίας.

Ο λαιμός μου φαίνεται να είναι λίγο καλύτερα, αυτές τις μέρες με έκανε να νιώσω πως είναι να είσαι αδύναμος και ανήμπορος στην κάθε αρρώστια της ζωής. Όμως η δύναμη πάντα θα πηγάζει από μέσα μας, γι’ αυτό και εγώ το έχω σαν την αρχή των πάντων. Εμείς είμαστε η δύναμη για όλα, εμείς και η αυτοκαταστροφή μας. Αν πεις δεν την παλεύω άλλο, τότε δεν θα την βγάλεις καθαρή. Αν όμως πεις ότι τίποτα δεν με λυγίζει, τότε θα έχεις φτάσει στο επίπεδο της νοητικής σκέψης του άτρωτου, του ισχυρού, της δύναμης της θελήσεως. Η ώρα όμως περνάει ακόμα πιο αργά πλέον στο βαρύ βλέμμα μου. Ίσως θα έπρεπε να είναι και ώρα για να κοιμηθώ, αλλά μου φαίνεται ότι δεν θα με πιάσει τόσο εύκολα ο ύπνος. Ο κακός δαίμονας του ξύπνιου και του ύπνου θα παλεύει πάντα σαν τον καλό με τον κακό άγγελο που έχουμε όλοι δίπλα μας. Μια θα νικάει ο ένας μία ο άλλος και εμείς θα ακολουθούμε την σωματική μας έλλειψη και εξέλιξη όπως μια μαριονέτα, που ανάλογα τα ερεθίσματα που της δίνουμε αντιδράει, και κάνει τις δικές της, μοναδικές, κινήσεις και γκριμάτσες. Έτσι είμαστε και όλοι εμείς, μαριονέτες μιας ζωής. Μπορεί να διατυμπανίζουμε την ελευθερία μας αλλά μόνο ελεύθερα όντα δεν είμαστε. Κάθε άλλο, είμαστε περικυκλωμένοι και εξαρτημένοι από τα χιλιάδες μικρά και μεγάλα ΘΕΛΩ μας. Αυτά τα θέλω μιας ζωής, που σε κρατάνε σκλαβωμένο και καθηλωμένο στο σήμερα και στο τώρα, δεν θα σε αφήνουν ποτέ να δραπετεύσεις με το κάθε ζωντανό ή ψεύτικο όνειρο που θα αποτυπώνεται στο όποιο πάθος, παρά μόνο στην ρουτίνα της καθημερινότητας. Το μυαλό φαίνεται ότι ακόμα και τέτοια ώρα φέρνει αρκετές στροφές ώστε να σκέφτεται και να φιλοσοφεί. Αυτή την ώρα κάνει κατακλυσμό έξω και μια πολύ δυνατή βροντή και μια ακόλουθη λάμψη αστραπής κάνουν τα τζάμια του σπιτιού να τρίξουν σαν να θυμίζουν έργο από θρίλερ.

Δεν πέρασε αρκετή ώρα και αυτή την φορά ο θόρυβος έρχεται από το διπλανό δωμάτιο. Είναι το γαύγισμα του σκύλου που άρχισε να χαλάει τον κόσμο. Σηκώνομαι να πάω να δω τι προκαλεί όλοι αυτή την ανησυχία του. Τα φώτα άρχισαν να τρεμοπαίζουν, καθώς η πολύ βροχή κάνει την τάση του ρεύματος να έχει αμφιταλαντεύσεις και να δυσκολεύει ακόμα πιο πολύ την ζωή μας. Καταραμένη νύχτα, πού θα πας, θα περάσεις και εσύ όπως και τόσες άλλες από αυτή την ζωή μου. Μετά κόπων και βασάνων φτάνω στο δωμάτιο του σκύλου, ανοίγω την πόρτα και τον βλέπω να έχει μια περίεργη ανησυχία στην συμπεριφορά του. "Τι έγινε μικρέ;" Το βλέμμα του τρομαγμένο. Μάλλον τον φόβισε η βροχή, οι βροντές και ο περίεργος θόρυβος που ακούγεται έξω από την καγκελόπορτα. Τραβάω απαλά την κουρτίνα στο πλάι ώστε να προβάλλει μόνο το βλέμμα τον ματιών μου στην θέα προς τον έξω κόσμο. Μια περίεργη φιγούρα στέκεται κοντά στα κάγκελα. Είναιαρκετά σκοτεινά για να μπορώ να προσδιορίσω το φύλο και τον σκοπό που μπορεί να έχει, φαίνεται όμως να προσπαθεί να καλυφθεί από τα στοιχεία της φύσης. Πριν καλά καλά το καταλάβω, ακούω τον ήχο της πόρτας να κτυπά με έναν ρυθμικό τόνο χωρίς να χρησιμοποιεί το κουδούνι, ενώ ο σκύλος αρχίζει να γρυλίζει ακόμα πιο πολύ. Τον έδεσα και τον πέρασα στο δίπλα δωμάτιο για να μην έχει οπτική επαφή με τον χώρο και να πάψουν οι όποιες του ανησυχίες. Έκανα μερικά βήματα μέχρι να βρεθώ στη σωστή απόσταση, ανάμεσα σε μένα, τον θόρυβο και τον άγνωστο επισκέπτη της νύχτας. Άνοιξα την πόρτα και μπροστά μου στεκόταν μια μέτριου αναστήματος όμορφη μελαχρινή κατσαρομάλλα με καλλίγραμμο σώμα. Ήταν τελείως βρεγμένη από πάνω έως κάτω, ενώ στα χέρια της δεν κράταγε καν ούτε ομπρέλα. Τα μάτια της λαμπύριζαν σαν δυο όμορφες γυάλινες χάντρες μέσα στο βροχερό σκοτάδι. Με κοιτάει και μου λέει: "Συγγνώμη για το ακατάλληλο της ώρας και της στιγμής, αλλά αν δεν μου άνοιγες και εσύ, δεν ξέρω πόσο θα άντεχα μέσα σε αυτή την βροχερή νύχτα". Της έκανα νόημα να περάσει γρήγορα μέσα, πριν αρχίσει να μπαίνει το νερό στο σπίτι. Με υπακούει χωρίς να φαίνεται να το πολυσκέπτεται.

 

Της φέρνω μια πετσέτα μπάνιου που είχα πρόχειρη για να μπορέσει να βγάλει 

τα πολλά νερά από πάνω της. 

-«Σε ευχαριστώ...» 

-«Κώστας», της απαντάω. 

Μου χαμογελάει και μου λέει: «Κώστα... φαίνεται ότι τίποτα δεν είναι τυχαίο σε αυτή την ζωή»

 και της γνέφω καταφατικά και συνεχίζει την σκέψη της, 

-«Με έπιασε η βροχή απότομα, και βρέθηκα στην μέση του πουθενά. 

Ευτυχώς που βρήκα εσένα και μου άνοιξες»

- «Ίσως και απλά να έτυχε, κανείς ποτέ δεν θα μάθει...»

-«Ράνια» μου λέει.

-«Ράνια, λοιπόν, η μοίρα ποτέ δεν θα ξέρεις γιατί τελικά τα έφερε 

έτσι και βρέθηκες μέσα στην βροχή».

-«Μπορεί όμως η μοίρα και να ήξερε και τελικά να τα έφερε όπως ακριβώς τα έχει προγραμματίσει»

-«Τι εννοείς;» της απαντάω.

-«Μπορεί όλοι μας να είμαστε σε μια αποστολή, άλλοτε μυστική 

άλλοτε φανερή κανείς δεν θα μάθει το πώς και το γιατί, παρά μόνο στο τέλος 

αυτού του ταξιδιού που λέγεται ζωή»

Της χαμογελώ και της γνέφω και πάλι καταφατικά αφού δεν μπορώ να διαφωνήσω 

με τον τρόπο σκέψης της.

-«Πώς θα φύγεις τώρα από εδώ; 

Η βροχή δεν πρόκειται να κοπάσει και σίγουρα δεν θα μπορείς να κοιμηθείς και εδώ μέσα.

 Δυο μικρά δωμάτια υπάρχουν και αυτά είναι και άνω κάτω. 

Άσε που δεν θα θες να κοιμηθείς με τον τρομαγμένο μου σκύλο.»

Ήταν η σειρά της να σκάσει ένα όμορφο χαμόγελο. 

Η ώρα πέρναγε με την κουβέντα και πριν καλά καλά το καταλάβω είχε πάει κοντά στις 6. Η παρέα της μου ήταν αρκετά ευχάριστη και η ομορφιά της δεν μου άφηνε και πολλά περιθώρια στην σκέψη, όμως ταυτόχρονα ήταν τόσο δίπλα μου μα και τόσο μακριά μου, που φαινόταν να μας χωρίζει ένα τεράστιο κενό, ένα μεγάλο αβυσσαλέο χάος και εγώ στην μέση του πουθενά του δωματίου, να προσπαθώ να γεφυρώσω της όποιες διαφορές και σκέψεις μπορεί να μας χώριζαν, αλλά μάταια. Μου έδειχνε με το βλέμμα της και την δικιά της αντίδραση και σκέψη ότι δεν έχω το εισιτήριο ακόμα, το εισιτήριο της πραγματικής θέλησης για να μπορώ να ελπίζω στο κοινό στόχο. Έδειξα να απορώ όμως στην σκέψη μου... τι κοινούς στόχους μπορεί να έχω εγώ με κάποια που απλά έτυχε να βρεθεί στην μέση του πουθενά βρεγμένη και εγώ από την μέσα πλευρά σαφώς σε καλύτερη κατάσταση. Αν κάποιος από τους δυο μας θα ήθελε κάποια σχετική βοήθεια δεν θα πρέπει να ήμουν εγώ αλλά εκείνη. Αμέσως η σκέψη η δικιά μου, μου κατέδειξε και το λάθος μου. Ήταν το εγωιστικό μου συναίσθημα που έμπαινε εμπρός από την λογική των πραγμάτων. Βρίσκοντας το λάθος ξεκλείδωσε την απάντηση της λύσης, και τότε ξαφνικά ένα περίεργο ταξίδι μέσα από τα λαμπερά της μάτια ξεκίνησε να υπάρχει μέσα στον χώρο του δωματίου. Η ανία και η πλήξη της βραδιάς φαίνεται να πηγαίνει περίπατο και την θέση του έχει πάρει αυτή η μικρή απρόβλεπτη μαγεία μας. Χωρίς να το καταλάβουμε βρεθήκαμε και η δύο αγκαλιά.Τα φιλιά μας ένιωθα ότι ήταν κάτι το μοναδικό, το πάθος της στιγμής μας είχε συνεπάρει και τους δύο μας. Το μοναδικό ταξίδι μας μόλις είχε αρχίσει, ένιωθα ότι πετάγαμε, μέχρι που μετά από μερικά δευτερόλεπτα που ένιωσα ότι κράτησαν ώρες, είδα ότι πραγματικά πετάω μαζί της. Την κοιτάω και της λέω «πετάμε», με κοιτάει και μου λέει «το ξέρω». Μου ξαναχαμογέλασε και με πήγε ακόμα πιο ψηλά

και ξαφνικά ένας πολύ δυνατός και περίεργος θόρυβος αρχίζει να κτυπάει κοντά μου. Προσπαθώ να καταλάβω από πού έρχεται και τι ακριβώς είναι αυτός ο ήχος. Η μορφή της κοπέλας αρχίζει να χάνεται σαν τα πέταλα από τριαντάφυλλα που πέφτουν στο έδαφος ένα προς ένα και στο τέλος, μένω με το αγκαθωτό πράσινο κοτσάνι. Τα χέρια της που με κράταγαν, άρχισαν και αυτά σιγά σιγά να με εγκαταλείπουν, ένα ένα δάκτυλο την φορά και τώρα νιώθω ότι βρίσκομαι μόνος στο αέρα, σε ένα κενό, πέφτοντας με μεγάλη ταχύτητα προς τα κάτω, από ένα ύψος που ξεπέρναγαν τα βροχερά σύννεφα. Κοιτάω όλο τον κόσμο από ψηλά και ξέρω όμως ότι δεν έχω το σωστικό της επιβίωσης μου, αυτό που θα ήταν ένα όμορφο, μικρό, αλλά λειτουργικό αλεξίπτωτο της σωτηρίας μου. Λίγο πριν φτάσω στο έδαφος, θυμάμαι να σκέφτομαι τις τελευταίες ώρες μου.... Ήταν με μια άγνωστη γυναίκα και ένα χαζό telemarketing που μίλαγε για την χρηστικότητα της ομπρέλας αλεξίπτωτο. "Το ανοίγετε" έλεγε "και σίγουρα μπορεί να σας σώσει από δύσκολες καταστάσεις..." Χαμογέλασα. Ήταν το μόνο που μπορούσα να κάνω τέτοιες ώρες. Η βροχή ξαναήρθε στο πρόσωπό μου και άρχισα να νιώθω ακόμα πιο πολύ την πίεση του εδάφους καθώς έφτανα στο τέλος του. Η πρόσκρουσή μου ήταν μοιραία. Ένιωσα τα κόκκαλά μου να πιέζονται αφάνταστα, το σώμα μου να γίνεται μια επίπεδη μάζα και η ψυχή μου να βγαίνει από το σώμα μου. Κοιτάω το κακό που με είχε βρει και προσπαθώντας να καταλάβω τι είχε πάει τόσο στραβά αυτήν την νύχτα… ακριβώς πιο δίπλα μου... η ίδια φιγούρα, που μου είχε στοιχιώσει την νύχτα και την είχε κάνει δικιά της. 

Τώρα πλέον ήμασταν και οι δύο στην βροχή. Την κοίταξα και με κοίταξε, και τώρα και οι δυο μας είχαμε μάτια που λαμπίριζαν μέσα στο φως και στο σκοτάδι. Έσκυψε στο αυτί μου χαμηλά και μου ψιθύρισε: «Είμαι ένας άγγελος θανάτου, ο δικός σου άγγελος. Ήρθα να σε πάρω από το χέρι, να σε αγγίξω και να σε κάνω δικό μου, σε θέλω για πάντα δίπλα μου σε μια δικιά μας ζωή, μόνο με όμορφες σκέψεις και εικόνες.» Άπλωσε το χέρι και άφησε προέκταση το ένα δάκτυλό της. Δεν ξέρω γιατί αλλά τα λόγια της με άγγιζαν, αλλά δεν με τρόμαζαν καθόλου. Περισσότερο με έκαναν να σκεφτώ ότι κάτι διαφορετικό θα νιώσω και θα βιώσω, πού τόσο μπορεί να το είχα και εγώ τελικά ανάγκη. Ακολούθησα την κίνησή της και έκανα και εγώ το ίδιο, άπλωσα τα δικά μου δάκτυλα. Η επαφή των χεριών μας έκανε τις διαφορές μας να εξαφανιστούν σαν ένα ραβδί του Harry Potter που ό,τι αγγίζει γίνεται και μαγικό. Αρχίσαμε και πάλι να πετάμε με μεγάλη ταχύτητα προς τα πάνω, φτάσαμε και πάλι πολύ ψηλά, φαινόταν μια εμπειρία ζωής και θανάτου μέσα σε ένα εγκλωβισμένο ερωτικό δικό μας παιχνίδι.Άρχισε και πάλι να μου αφήνει το χέρι να με κοιτάει και να απομακρύνεται ξανά. Άρχισα να της φωνάζω, αλλά όσο και να φώναζα αυτή απομακρυνόταν όλο και πιο γρήγορα, έως ότου κατάλαβα ότι δεν μπορούσα να την φτάσω. Η πτώση μου και πάλι είχε ξεκινήσει προς το έδαφος. Ο αέρας σφύριζε όλο και πιο δυνατά γύρω μου, τόσο πολύ που δεν άντεχα άλλο. Έπιασα τον εαυτό μου να έχει χαθεί μέσα στον ήχο της σκέψης, και μετά νεκρική σιγή................................................................................................................................Μέχρι που ακούστηκε ένας ακόμα θόρυβος και αυτή την φορά ήταν ακόμα πιο δυνατός, τόσος που ηχούσε στα αυτιά μου, σαν να κτύπαγε ένας μάγειρας μια κατσαρόλα... 

Δεν αργώ να καταλάβω πως είναι το καταραμένο ξυπνητήρι που βάραγε για τρίτη φορά την υπενθύμιση για να σηκωθώ και για να με επαναφέρει στην πραγματικότητα, που σου λέει ότι πρέπει πλέον να τρέξεις ακόμα πιο γρήγορα, γιατί άργησες και τα όποια λάθη σου, τα περιμένουν άλλοι στην γωνιά να τα εκμεταλλευτούν και να σε παραγκωνίσουν στον real ανταγωνισμό. Σηκώθηκα και άρχισα να ντύνομαι βιαστικά. Άρχισα να φοράω το παντελόνι μου, ύστερα το πουκάμισό μου και καθώς έφτιαχνα τα κουμπιά από τα μανίκια, στο μυαλό στιγμιαία ήρθε και το όνειρο. Έσκασα ένα τελευταίο χαμόγελο, σκεπτόμενος ότι ήταν απλά ένα όνειρο, μα τόσο ζωντανό που θα μπορούσα να το ζω ακόμα και τώρα, στον ξύπνιο μου...ή μήπως δεν ήταν όνειρο; Έριξα μια κλεφτή ματιά στην εξώπορτα, που ήταν κλειστή, ενώ έξω ακόμα ψιχάλιζε με πιο απαλή ένταση και το πολύ γκρίζο του ουρανού είχε γίνει ένα πιο όμορφο λευκό. Άνοιξα την πόρτα και βρέθηκα στον δρόμο. Έξω νερά παντού. Ακόμα και τα ταλαιπωρημένα πεζοδρόμια είχαν και αυτά πλυθεί από την τόση νεροποντή της βραδιάς. Έκανα καμιά τριανταριά βήματα μέχρι να φτάσω στην εμβέλεια του αυτοκινήτου και να βρεθώ μέσα σε αυτό. Κοίταξα γύρω μου, παντού υγρασία, νερό, λάσπες και κόσμος να προσπαθεί να πάει στις δουλειές του. Τι περίεργο όνειρο και αυτό αναλογίστηκα… Έβαλα εμπρός την μηχανή του αυτοκινήτου και την άφησα να ζεσταίνεται. Μερικά λεπτά μετά ήμουν στο δρόμο της καθημερινότητας και ανταγωνιστικότητας. Φανάρια πράσινα, φανάρια κόκκινα και πάλι όλα ίδια. Μόλις έφτασα στην στάση του ηλεκτρικού, το βλέμμα μου αμέσως έπεσε σε μια φιγούρα που στεκόταν με την πλάτη γυρισμένη. Τα μαλλιά της ήταν κατσαρά, το ανάστημά της μέτριο και φορούσε μια καπαρντίνα μακριά. Κατέβηκα από το αμάξι, την πλησίασα την άγγιξα στον ώμο, γύρισε προς το μέρος μου και είδα τα μάτια της που λαμπίριζαν... Της είπα «Ράνια;» 

Με κοίταξε μέσα στα μάτια. «Δεν με λένε Ράνια κύριε...» 

Άνοιξε την πολύχρωμη ομπρέλα της... και απομακρύνθηκε.

Μην κρατάς στα δάχτυλα της ψυχής σου
την άκρη μιας κλωστής ενός ονείρου που χάνεται.
Οι ώρες μιας σιωπής θα κυλάει στο μυαλό της ψευδαίσθησης
Το φως της αλήθειας θα πηγάζει σε ένα χαμόγελο που θα μπορεί
να σου δείχνει το παρόν σε ένα χαμένο παρελθόν
αλλά κερδισμένο, στο νέο ελπιδοφόρο μέλλον σου.
Δεν πειράζει που δε σου 'ρθε η ζαριά
τζογάρισες στο όνειρο κι είσαι έτοιμος για όλα.
Το λέει κι ένα τραγούδι που άκουγα παλιά.
Ο χαμένος μπορεί να τα παίρνει και όλα...

Αφιερωμένο: Σε όλους τους φόβους που αγαπήσαμε πάλι

Συγγραφική επιμέλεια: Kostas leonardos

Tεχνική επιμέλεια βίντεο ήχου και εικόνας: Κostas leonardos

ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ η αναδημοσίευση, η αναπαραγωγή, ολική, μερική ή περιληπτική, ή κατά παράφραση, ή διασκευή απόδοση του περιεχομένου της παρούσας ηλεκτρονικής σελίδας με οποιονδήποτε τρόπο, μηχανικό, ηλεκτρονικό, φωτοτυπικό, ηχογράφησης ή άλλο, χωρίς προηγούμενη γραπτή άδεια του δημιουργού.

(Νόμος 2121/1993 και κανόνες Διεθνούς Δικαίου πού ισχύουν στην Ελλάδα)

Ο σωστός τρόπος να ζεις.

Γράφει η : Dora Pap

Κάποτε έγινε ένας αγώνας βατράχων. Στόχος, να ανέβουν στην ψηλότερη

κορυφή ενός πύργου. Πολλοί άνθρωποι μαζεύτηκαν να τους υποστηρίξουν. Ο

αγώνας άρχισε.

...

Στην πραγματικότητα, ο κόσμος δεν πίστευε ότι ήταν

εφικτό να ανέβουν οι βάτραχοι στην κορυφή του πύργου 

και το μόνο που άκουγες ήταν :

 "Τι κόπος! Ποτέ δεν θα τα καταφέρουν..."

 Οι βάτραχοι άρχισαν να αμφιβάλλουν για τους εαυτούς τους. 

Ο κόσμος συνέχιζε:

"Τι κόπος! Ποτέ δεν θα τα καταφέρουν..."

Και οι βάτραχοι, ο ένας μετά τον άλλο, παραδέχονταν την ήττα τους, 

εκτός από έναν, που συνέχισε να σκαρφαλώνει. Στο τέλος, μόνο αυτός,

 και μετά από τρομερή προσπάθεια, κατόρθωσε να φθάσει στην κορυφή.

Ένας από τους χαμένους βατράχους, πλησίασε να τον ρωτήσει πώς τα κατάφερε να

ανέβει στην κορυφή. Τότε συνειδητοποίησε ότι... ήταν κουφός!!!

----------------

Ποτέ μην ακούτε ανθρώπους που έχουν την κακή συνήθεια να είναι αρνητικοί,

γιατί σας κλέβουν τις μεγαλύτερες λαχτάρες και πόθους της καρδιάς σας.

Πάντοτε να υπενθυμίζεις στον εαυτό σου την δύναμη της φράσης:

 "Σκέψου θετικά!". ΘΕΤΙΚΑ!

Συμπέρασμα:

Η ζωή είναι γεμάτη καθημερινές μικρές χαρές, που πολλές φορές για να τις νιώσεις και να τις φτάσεις, πρέπει να διώξεις  την αρνητικότητα των άλλων από πάνω σου... δεν φταίει κανείς όμως, παρά μόνος εσείς αν δεν το κάνετε, κυνηγήστε όσα σαν ανήκουν και σκαρφαλώστε στην δικιά σας κορυφή. 

Πάντα να κάνετε τον κουφό /-ή απέναντι σε όσους σου λένε, ότι δεν μπορείς να πετύχεις

τους στόχους σου ή να πραγματοποιήσεις τα όνειρά σου. Κάντε θετικές σκέψεις! Όταν αναλωνόμαστε σε ο'τιδήποτε μη δημιουργικό, μας φθείρει. Και μη δημιουργικό είναι και οι αρνητικές σκέψεις, η απογοήτευση, η παραίτηση, η τεμπελιά, η ζήλεια, η τσιγκουνιά, ο υλισμός. Νιώστε όμορφα σε οτιδήποτε κάνετε και ξεκινήστε το πάντα με θετική σκέψη. Χωρίς ΔΕΝ. Γιατί αν υπάρχουν ολ' αυτά, τότε το τίμημα θα πληρωθεί απ το θησαυροφυλάκιο της!!!

Συγγραφική επιμέλεια : Dora Pap 

Tεχνική επιμέλεια βίντεο ήχου και εικόνας : Κostas leonardos

ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ η αναδημοσίευση, η αναπαραγωγή, ολική, μερική ή περιληπτική, ή κατά παράφραση, ή διασκευή απόδοση του περιεχομένου της παρούσας ηλεκτρονικής σελίδας με οποιονδήποτε τρόπο, μηχανικό, ηλεκτρονικό, φωτοτυπικό, ηχογράφησης ή άλλο, χωρίς προηγούμενη γραπτή άδεια του δημιουργού.

(Νόμος 2121/1993 και κανόνες Διεθνούς Δικαίου πού ισχύουν στην Ελλάδα)

Στον αστερισμό του ανατέλλοντος ηλίου

Γράφει ο: Κostas leonardos

Καθόμουν αμέριμνος μια από αυτές τις μέρες και διάβαζα ένα ιστορικό περιοδικό με ποικίλα θέματα, χωρίς να ψάχνω ή να κοιτάω κάτι συγκεκριμένο.  Έτσι καθώς το ξεφύλλιζα, όλο και περισσότερο ανακάλυπτα πως ο κόσμος είναι ένα περίπλοκο ζώο που πάντα θα ανταγωνίζεται τον ίδιο τον εαυτό του, για πράγματα που πολλές φορές, κάτω από άλλες συνθήκες μπορεί και να γέλαγε.  Έτσι όσο το σκεφτόμουν και το φιλοσοφούσα εμφανίζεται στην επόμενη σελίδα το διάγγελμα του τότε Aμερικάνου Προέδρου Τρούμαν.  Η πρώτη μου ματιά ήταν στοχαστική,  η δεύτερη πιο φιλοσοφημένη.  Ασυναίσθητα προσπάθησα να μπω στο πετσί τις ψυχολογίας των τότε ανθρώπων.  Αλλά πώς μπορείς να το καταφέρεις όταν δεν έχεις  τα ίδια βιώματα; Απλά προσέγγισα όσο μπορούσα την σκέψη τους, προσπαθώντας να κατανοήσω ταυτόχρονα την ψυχοσύνθεσή τους, αλλά φαίνεται πως για να νιώσεις μέσα σου πρέπει να χάνεις την ανθρωπιά σου, να παύεις να είσαι ΛΟΓΙΚΟΣ άνθρωπος.  Οι Αμερικάνοι έχουν ρίξει ήδη τις δύο ατομικές βόμβες στην Χιροσίμα και το Ναγκασάκι.  Το διάγγελμά του λιτό, μιλιταριστικό, με άγνοια κινδύνου ΑΛΛΑ υποψιασμένο... για τα  αποτελέσματα της πυρηνικής καταστροφής.

«Εχρησιμοποιήσαμε ατομική βόμβα εναντίον εκείνων που μας επιτέθηκαν προδοτικώς στο Περλ Χάρμπορ, οι οποίοι εβασάνισαν τους αμερικανούς αιχμαλώτους πολέμου, οι οποίοι παραβίασαν όλους τους νόμους του διεθνούς δικαίου….. Εχρησιμοποιήσαμε την ατομική βόμβαν δια να συντομεύσουμε τον πόλεμον….  Θα την χρησιμοποιήσωμεν και πάλιν, μόνον η συνθηκολόγηση της Ιαπωνίας θα μας σταματήσει…. Τους ώμους μας βαραίνει τεράστια ευθύνη. Ευχαριστούμε τον Θεόν διότι είμεθα εμείς και όχι ο εχθρός, που την φέρομεν. Και παρακαλούμε τον Θεόν να μας φωτίσει εις την χρήσιν του οργάνου αυτού συμφώνως προς τας βουλήσεις Του».

Αυτό το "Θα την χρησιμοποιήσωμεν και πάλιν," ήταν πραγματικό .... στο Τινιάν οι αμερικάνοι διαθέτουν τρεις ακόμα βόμβες πλουτωνίου και δεν μένει παρά η συναρμολόγηση τους. Αν δεν συνθηκολογούσαν θα ισοπέδωναν ένα ολόκληρο έθνος στο όνομα της Δημοκρατίας και της ειρήνης... είναι γελοίο ακόμα και αν το σκέφτεσαι εκείνη την εποχή να εξαφανίζεις χιλιάδες ανθρώπους μόνο και μόνο για να μην έχεις ο ίδιος σαν κράτος άλλες απώλειες,... χωρίς πλέον  να σε ενδιαφέρει ταυτόχρονα η απώλειες του άλλου... Τα λόγια του Άγγλου πιλότου Λ Τσεραίρ που πέταξε με ένα Β 29 σχολιάζει  το διάγγελμα  του Τρούμαν  «Δεν μου φαίνεται σωστό να βάζουμε στον χορό και τον Θεό!». Νομίζω ότι ο Άγγλος πιλότος ένιωθε ήδη τις τύψεις της συνειδησιακές, μιας και ήταν από τους πρώτους που μπορούσαν να δουν το αποτέλεσμα της τεράστιας καταστροφείς.

Ο Ρεμόν Καρτιέ δίνει την εικόνα της φρίκης: «Η πόλη άρχιζε την εργάσιμη ημέρα της. Σύμφωνα με τον κανόνα, δεν είχε δοθεί το σύνθημα του συναγερμού για αεροπλάνα μεμονωμένα που πετούν από πάνω της. Μια τρομακτική αστραπή την κατάπιε, αφήνοντας πίσω της μια κολοσσιαία πυρκαγιά, που άναψε και διαδόθηκε μέσα σ' ένα δευτερόλεπτο. Τα τροχιοδρομικά οχήματα έμειναν γεμάτα με τους απανθρακωμένους επιβάτες τους στριμωγμένους στα καθίσματα ή στοιβαγμένους όρθιους στους εξώστες. Ενας άνεμος ταχύτητος 1.200 χλμ. την ώρα σηκώθηκε και γκρέμισε τους τοίχους σε μια ακτίνα 1.500 μ., θρυμματίζοντας τα τζάμια των παραθύρων ακόμα και σε απόσταση 12 χλμ. από το σημείο Μηδέν. Ενας πύρινος κυκλώνας, όμοιος με αυτούς που άναψαν οι εκατοντάδες βομβαρδιστικών στη Δρέσδη, στο Αμβούργο ή στο Τόκιο, στροβιλιζόταν επί έξι ώρες. Επειτα διαπιστώθηκαν στους επιζώντες παράξενα φαινόμενα: έμετοι, διάρροιες εξαιρετικής εντάσεως, πλήθος μικρών αιμορραγιών στο στόμα και στο λαιμό. Πολλά από τα θύματα που παρουσίασαν τέτοια συμπτώματα ψυχορραγούν. Ο απολογισμός που θα καταρτισθεί αργότερα θα εμφανίσει 78.150 νεκρούς, 9.284 βαριά τραυματισμένους και 13.938 εξαφανισθέντες. Δεν υπολογίζονται μέσα σ' αυτούς οι στρατιωτικοί, 40.000 περίπου, από τους οποίους οι μισοί υπήρξαν θύματα της εκρήξεως. Το γενικό στρατηγείο της 2ης στρατιάς, ή έδρα της περιφερειακής διοικήσεως της Δύσεως, η στρατιωτική σχολή και το στρατιωτικό νοσοκομείο εκμηδενίσθηκαν».

Αναψε ένα εκτυφλωτικό φως. Σχηματίστηκε ένα γιγάντιο σύννεφο σε σχήμα μανιταριού. Η πόλη σκεπάστηκε με κουβάρια καπνό. Σε ακτίνα 4 χιλιομέτρων από το επίκεντρο της έκρηξης φούντωσαν πυρκαγιές, τα εννέα δέκατα από τα σπίτια της Χιροσίμα έγιναν στάχτη. Ανθρωποι πέθαιναν από εγκαύματα, από το εκρηκτικό κύμα. Στη Χιροσίμα ξετυλίγονταν εικόνες γεμάτες απ' όλες ταυτόχρονα τις φρικαλεότητες της κόλασης». Και ο Γ. Α. Ντεμπόριν προσθέτει: «Οι ιθύνοντες κύκλοι των ΗΠΑ έδειξαν πλήρη περιφρόνηση προς τους πιο στοιχειώδεις και καθιερωμένους κανόνες του διεθνούς δικαίου, τα έθιμα του πολέμου και τις αρχές του ανθρωπισμού... Όπως αναφέρουν οι Ιάπωνες συγγραφείς, στη Χιροσίμα σκοτώθηκαν όχι λιγότεροι από 247 χιλιάδες άνθρωποι».Το ίδιο ακριβώς σκηνικό επαναλήφθηκε και στο Ναγκασάκι. Χιλιάδες φτωχά πλάσματα, ανάμεσά τους και άνθρωποι, αεριοποιήθηκαν σε κλάσματα δευτερολέπτου. Αλλά λαμπάδιασαν αυτοστιγμεί και λίγο αργότερα δεν έμεινε τίποτε περισσότερο από το απανθρακωμένο σημάδι τους. Όσοι βρέθηκαν πιο μακριά από το σημείο της έκρηξης έπαθαν φρικιαστικά εγκαύματα, ή έχασαν το δέρμα τους και κομμάτια από τις σάρκες τους. Πολλοί πέθαναν καταπλακωμένοι από τα κτίρια που γκρεμίστηκαν ή από θραύσματα γυαλιών και μπαμπού που στροβιλίζονταν στον πυρακτωμένο αέρα. Οι νεκροί, σύμφωνα με κάποιες πηγές, υπολογίζονται από 60.000 έως 80.000, ενώ οι Αμερικανοί τους κατέβαζαν αργότερα στις 16.000 υπολογίζοντας μόνο τα θύματα με εξακριβωμένη ταυτότητα. Αντίθετα, οι Σοβιετικοί μελετητές παίρνοντας υπόψη όλα τα δεδομένα του εγκλήματος στη διάρκειά του, υπολογίζοντας δηλαδή τις επιπτώσεις όχι μόνο στο άμεσο χρονικό διάστημα από τη ρίψη της βόμβας, αναφέρουν ότι οι νεκροί και οι τραυματίες στο Ναγκασάκι είναι γύρω στις 200.000

« ο Αυτοκράτορας, με πρόσωπό αυλακωμένο από δάκρυα, μιλάει με χαμηλή φωνή :…. Μου είναι ανυπόφορο να φανταστώ τους γενναίους στρατιώτες μου να δέχονται την ατίμωση της παραδόσεως και μου είναι το ίδιο ανυπόφορη η σκέψη ότι θα τιμωρηθούν σαν πολεμοκάπηλοι οι άνθρωποι που με υπηρέτησαν με τόση αφοσίωση. Ωστόσο έφτασε η ώρα που είναι ανάγκη να ετοιμαστούμε όλοι να υποφέρουμε το ανυπόφορο».
Στρατηγοί ξεσπούν σε λυγμούς, είναι η πρώτη φορά που η Ιαπωνία χάνει ένα πόλεμο, στην συνέχεια θα υπάρξουν αλυσιδωτή σειρά «χαρακίρι» με πρώτο τον υπουργό Ανάμι.
Οι Αμερικανοί πληροφορούνται τον τερματισμό του πολέμου από το Ράδιο Τόκιο.
Ύστερα από μερικές ώρες το ραδιόφωνο του Τόκιο αναγγέλλει σ ολόκληρο τον κόσμο:
«Η ιαπωνική κυβέρνησις είναι έτοιμη να δεχτεί τους όρους του Πόνσνταμ, αρκεί να παραμείνουν απαραβίαστα τα προνόμια της Αυτού Μεγαλειότητος».

Έτσι όταν πέρναγε το τελευταίο δευτερόλεπτο της πτώσης μιας αυτοκρατορίας, όπως αυτής του ανατέλλοντος ηλίου, η ώρα έδειχνε 10:15 πμ.  Σε έναν κόσμο ήδη σκληρό, άκαρδο, αλλά και βεβαρημένο σε τακτικές και πρακτικές μισανθρωπίας, οι μεγάλοι  νικητές, καθορίζουν τους νέους όρους στον νέο πλέον δικό τους κόσμο. Το αμερικανικό θωρηκτό Μιζούρι ήταν αραγμένο στον κόλπο του Τόκιο. Αυτή η κατάκτηση δεν ήρθε όμως ποτέ με τον πιο τίμιο τρόπο, σε έναν λαό που η τιμή και ο ηρωισμός τους ανά την ιστορία, ξεχειλίζει σε ατομικό και συλλογικό επίπεδο.. Έρχεται όμως το επίπεδο της επιστήμης και της τεχνολογίας για να θυμίσει στην ανθρωπότητα πως ο ηρωισμός, δεν είναι το τελευταίο στάδιο για την τελική νίκη ενός έθνους, αλλά η κατασκευή κάθε φορά ενός υπερόπλου που δεν θα έχει ο αντίπαλος στην δικιά του φαρέτρα. Αν κοιτάξεις και ακόμα πιο παλιά, ήταν  η χρήση του καταπέλτη, ύστερα η ανακάλυψη της πυρίτιδας και η κάθε εποχή θα είχε και την δικιά της τεχνολογική εξέλιξη.  Η χρήση όμως της ατομικής ενέργειας μπορεί να έχει ποικίλους τρόπους για την ανθρωπότητα, άλλοτε καταστροφικούς και κάποιες άλλες φορές σε μελλοντικό χρόνο, λειτουργικούς και σωτήριους προς το καλό της ανθρώπινης εξέλιξης... Η μοίρα όμως φαίνεται να παίζει ακόμα και εκεί πιο σκληρά παιχνίδια στην άλλοτε αυτοκρατορία της ανατολής.  Ποτέ άλλοτε μια χώρα δεν δέχθηκε τόση μανία και μίσος από άλλους ανθρώπους και τα στοιχεία της φύσης.  Ίσως γι' αυτό είναι και τόσο ψυχικά δυνατή μέσα στο πέρασμα των χρόνων.   Στην ιστορία πέρασαν σαν τους κακούς και αυτοί μαζί με τους συμμάχους τους από τον άξονα, αλλά στην ρεαλιστική Ιστορία μπορεί να τους θυμάται κάποιος σαν τους σαμουράι μιας άλλοτε εποχής και τρελούς αμετανόητους καμικάζι ήρωες, που μπροστά στην πίστη τους για την νίκη της πατρίδας τους η ατομική ζωή τους να ήταν το απόλυτο μηδέν. Για όλους αυτούς ήταν ο ορισμός της Τιμής.

Η fukushima ήταν απλά ακόμα ένα μικρό κερασάκι 

σε μια χώρα που η πυρηνική και ατομική ενέργεια 

έγινε η δεύτερη... εγκληματική της, φύση.

Συγγραφική επιμέλεια: Kostas leonardos

Tεχνική επιμέλεια βίντεο ήχου και εικόνας: Κostas leonardos

ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ η αναδημοσίευση, η αναπαραγωγή, ολική, μερική ή περιληπτική, ή κατά παράφραση, ή διασκευή απόδοση του περιεχομένου της παρούσας ηλεκτρονικής σελίδας με οποιονδήποτε τρόπο, μηχανικό, ηλεκτρονικό, φωτοτυπικό, ηχογράφησης ή άλλο, χωρίς προηγούμενη γραπτή άδεια του δημιουργού.

(Νόμος 2121/1993 και κανόνες Διεθνούς Δικαίου πού ισχύουν στην Ελλάδα)

Σκέψεις σε ελεύθερη πτώση

Γράφει ο : Κostas leonardos

Αν πιστεύεις ότι έχεις εσωτερικές ανησυχίες, η φαντασία σου είναι καλπάζουσα, το συναίσθημά σου αστείρευτο και οι πράξεις σου συμβαδίζουν με την προσωπικότητα σου, τότε είμαι το δικό σου blog και μπορείς να στείλεις στο email leonard.k7@hotmail.com το κείμενό σου, τις σκέψεις σου και τις ανησυχίες σου. Θα χαρώ να φιλοξενηθείς στο ιστολόγιό μου, χωρίς καμία μελλοντική υποχρέωση. Το blog μπορεί να κρατήσει και να κρίνει την ποιότητα των σκέψεων, βελτιώνοντας συντακτικά και ορθογραφικά τα κείμενα αν χρειαστεί, κάτω από την επίβλεψη της γραμματειακής υποστήριξης από τους συνεργάτες μας στο grammateas.gr . Όλα τα κείμενα θα φέρουν το ονοματεπώνυμο του χρήστη ή το ψευδώνυμό του.Το blog δεν φέρει καμία ευθύνη για χρήση των κειμένων από άλλους αναγνώστες, αλλά προστατεύονται από τις εκάστοτε διατάξεις του Ν. 2121/1993 όπως ισχύουν για κλοπή πνευματικών δικαιωμάτων.

Σκέψεις σε ελεύθερη πτώση 

Γιατί ο ασυμβίβαστος νους  

δηλώνει ελευθερία ανθρώπου και ψυχής. 

Tεχνική επιμέλεια βίντεο ήχου και εικόνας: Κostas leonardos

ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ η αναδημοσίευση, η αναπαραγωγή, ολική, μερική ή περιληπτική, ή κατά παράφραση, ή διασκευή απόδοση του περιεχομένου της παρούσας ηλεκτρονικής σελίδας με οποιονδήποτε τρόπο, μηχανικό, ηλεκτρονικό, φωτοτυπικό, ηχογράφησης ή άλλο, χωρίς προηγούμενη γραπτή άδεια του δημιουργού.

(Νόμος 2121/1993 και κανόνες Διεθνούς Δικαίου πού ισχύουν στην Ελλάδα)

Αλλάζοντας τον ρου της Ιστορίας

Γράφει ο: Κostas leonardos

Κάποιοι κάπου φωνάζουν, ότι κάποιοι άλλοι συνάνθρωποί τους καλλιεργούν το μίσος, την μισανθρωπία, τον φόβο και την ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΌΤΗΤΑ... Πόσο τελικά κοστίζει να είσαι διαφορετικός;  Εξαρτάται από ποια σκοπιά το βλέπει κάθε φορά ο καθένας και ο κάθε άνθρωπος ξεχωριστά... Το διαφορετικό έχει δύο έννοιες.  Διαφορετικός μπορεί να είσαι, γιατί είσαι μαύρος σε μια κοινωνία λευκών.  Διαφορετικός μπορεί να είσαι και γιατί έχεις δυο μάτια και βλέπεις, σε μια κοινωνία με αόματους -είναι η άλλη σκοπιά.  Ένα φιλί μπορεί να αλλάξει τον κόσμο;  Και όμως τα πάντα ξεκινούν και καταλήγουν -από την αρχαιότητα και τους αρχανθρώπους του πλανήτη, έως σήμερα, στον σύγχρονο εξελιγμένο νοητικά άνθρωπο- στο ίδιο συμπέρασμα:  ναι μπορεί. Όχι το φιλί σαν φιλί, αλλά η πράξη που αυτή θα φέρει και την σύνδεση δυο διαφορετικών ανθρώπων στην ένωσή τους για να κατασκευασθεί από το μηδέν μια νέα ζωή.

Η πράξεις μας λοιπόν, ναι αυτές, που πιστεύουμε ότι δεν έχουν συνέπειες, δεν έχουν αλληλεπίδραση στον υπόλοιπο κόσμο, στην εξέλιξη της ανθρωπότητας, του πλανήτη και του ίδιου του σύμπαντος.  Όσοι νομίζουν τελικά ότι όλα αυτά δεν έχουν συσχετισμό μεταξύ τους και ότι όλα είναι απλά ένα ασυνάρτητο παιχνίδι της ζωής, τότε μπορεί κανείς να έχει διαπράξει και το μεγαλύτερό του, λάθος... Απλές καθημερινές σκέψεις θα σου δώσουν κάποιες από τις απαντήσεις που ψάχνεις σαν άνθρωπος.   Σκέψου μόνο, ότι αν η δικιά σου μητέρα δεν είχε βρεθεί με τον δικό σου πατέρα, αυτή την στιγμή... δεν θα διάβαζες το κείμενό μου.  Γιατί απλά δεν θα υπήρχες... Δεν θα ήσουν εδώ, δεν θα ήσουν εσύ... Μπορεί να υπήρχε κάποια άλλη ή κάποιος άλλος στην θέση σου, αλλά εσύ δεν θα ήσουν εδώ.   Θα βρισκόσουν στο άπειρο, όπως τόσες και τόσες οντότητες και πλάσματα ενός  άλλου κόσμου. Οπότε η πράξη δυο ανθρώπων επηρεάζει την εξέλιξη της ψυχής και του σώματος, μεταφέροντας μέσω των γονιδίων και του dna όλα τα στοιχεία για το επόμενο βήμα.  Ένα βήμα ή τελικά ένα άλμα;   Όσο και να το αρνείσαι για την παραμικρή σου απόφαση, η ζωή και η ιστορία θα σε ανταμείψει με θετικό ή αρνητικό αποτέλεσμα.   Το ερώτημα όμως θα είναι πάντα, πιο είναι το πιο σωστό βήμα για κάποιον, η κουρτίνα ένα ή η κουρτίνα δύο;  Ή τελικά δεν υπάρχουν κουρτίνες αλλά μόνο ζονγκ;   Η φύση για τα ζώα έχει βρει τους δικούς της κανόνες, η εξέλιξή τους γίνεται μέσα από αυστηρά κριτήρια, που τα αναγνωρίζουν και προσπαθούν ακόμα πιο πολύ για την μέγιστη βελτίωσή τους. Το κριτήριο του ζευγαρώματος μπορεί να είναι το όμορφο έντονο χρώμα στα φτερά ή το δέρμα, ο έντονος ήχος κελαϊδίσματος.  Γιατί όμως όλα αυτά;  Γιατί απλά, αυτό τους εξασφαλίζει το υγιές, το δυνατό, το αύριο στην εξέλιξή τους, μέσα σε ένα περιβάλλον ανταγωνιστικότητας  για επιβίωση του είδους του, από εχθρούς στην διατροφική αλυσίδα, μέχρι και επίδοξους ανταγωνιστές. Για τους ανθρώπους τους τελευταίους αιώνες, από τότε δηλαδή που ουσιαστικά ξέφυγε από την τροφική αλυσίδα των ζώων και έγινε ο κυρίαρχος της γης, τα κριτήρια άλλαξαν και μεταλλάχτηκαν.

Και όμως, πάντα μ' αρέσει και ο αντίλογος, πολλές φορές τοποθετώ τον ίδιο τον εαυτό μου σαν τον πιο δεινό κριτή μου. Έτσι και τώρα θα του δώσω αυτόν τον ρόλο, γιατί ο καλύτερος αντίπαλός σου  θα είναι το ίδιο το εγώ σου, που θα μπορεί να ξέρει και τις όποιες σου αδυναμίες, στο σώμα και στην σκέψη.  Έτσι μπορεί και να με ρωτάει και να μου πει: "Οk ρε φίλε και ποια η διαφορά στο να αφήνεις να εξελίσσονται τα πράγματα όπως είναι και όπως θέλουν να έρθουν, χωρίς κάποιους περιορισμούς, αλλά από καθαρή τύχη των γεγονότων;  Γιατί θα πρέπει να βάλεις όρια και φραγμούς στην λειτουργία της ανθρωπότητας;"   Γιατί απλά την απάντηση,  την δίνει η ίδια η ερώτηση που κάνει κάποιος.  Η ανθρώπινη εξέλιξη είναι γεννημένη πάνω στα λάθη, και ο άνθρωπος επιβεβαιώνει κάθε μέρα, το πόσο ελλειμματικός είναι στο να μαθαίνει μέσα από τα λάθη της ζωής του και της Ιστορίας του.  Η οντότητα της ανθρώπινης φύσης, είναι δεκτική σε ερεθίσματα, ο ίδιος ο άνθρωπος είναι δέκτης γνώσης και βλακείας ταυτόχρονα, επιλέγει όμως τον εύκολο δρόμο... Μαθαίνει όσα δεν θα ζοριστεί στο μυαλό  και η βλακεία γίνεται η δεύτερη φύση του.  Πολλές φορές, δεν καταφέρνει να ξεχωρίσει το καλό από το κακό, το άδικο  από το δίκαιο και άλλοτε το σωστό από το λάθος.  Κανείς μας όμως δεν γεννιέται με την γνώση, αλλά στο πέρας του χρόνου την κερδίζει και την κατακτά από μόνος του, με τα όποια ερεθίσματα μπορεί να έχει από το περιβάλλον του, τα τεχνικά χαρακτηριστικά του  και την ίδια τελικώς την κοινωνία στο σύνολό της.  Όμως ποια κοινωνία έχει πλαστεί σήμερα;   Ρίξτε απλές κλεφτές ματιές γύρω σας... Αναλογιστείτε...  Αυτός είναι τελικά ο κόσμος που οραματιστήκαμε όλοι μέσα στο μυαλό μας;  Μήπως τελικά υπάρχουν τεράστια λάθη σε αυτές τις κοινωνίες ανθρώπων;   Μήπως ο ίδιος ο Θεός έκανε το μεγαλύτερο,  αφήνοντας στην τύχη την εξέλιξή μας;  Κάποιοι στο παρελθόν είχαν οραματισθεί και αποφασίσει την εξέλιξη... με το όποιο κόστος... Ο χρόνος δεν τους έφτασε... Το μέλλον τους -ξανά- ανήκει σε μια άλλη μορφή...

Ακόμα και σήμερα ο άνθρωπος έχει την επιλογή και την γνώση, 

για να φτιάξει τον νέο υπεράνθρωπο... Τον άνθρωπο που θα είναι 

πιο άτρωτος μέσα στον χρόνο, καταφέρνοντας να γίνει ο κυρίαρχος 

του σύμπαντος, φτάνοντας τους στόχους που του ανέθεσε ο δημιουργός του.

Συγγραφική επιμέλεια: Kostas leonardos

Tεχνική επιμέλεια βίντεο ήχου και εικόνας: Κostas leonardos

ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ η αναδημοσίευση, η αναπαραγωγή, ολική, μερική ή περιληπτική, ή κατά παράφραση, ή διασκευή απόδοση του περιεχομένου της παρούσας ηλεκτρονικής σελίδας με οποιονδήποτε τρόπο, μηχανικό, ηλεκτρονικό, φωτοτυπικό, ηχογράφησης ή άλλο, χωρίς προηγούμενη γραπτή άδεια του δημιουργού.

(Νόμος 2121/1993 και κανόνες Διεθνούς Δικαίου πού ισχύουν στην Ελλάδα)

Απλά, φοβάσαι...

Γράφει η  : Dora Pap

Ξέρεις τι είναι να δείχνεις τα αισθήματα σου με όλο σου το πάθος, χωρίς να το σκέφτεσαι, να κάνεις πράξη αυτό που τόσες φορές φίλες και φίλοι σου έχουν πάρει το μυαλό, να αφήνεις πίσω τον εγωισμό σου, να δίνεις χωρίς να περιμένεις να πάρεις.... και τελικά...? Τελικά, οι απόψεις και οι απαντήσεις είναι σαν τα αισθήματα, πολλές και διαφορετικές ή μήπως ίδιες αλλά διαφορετικά διατυπωμένες; Σίγουρα, έχουν ένα κοινό παρανομαστή. Ένας φίλος μου το λέει φόβο και δειλία απέναντι σε αγνά συναισθήματα που κάποιοι δεν μπορούν να διαχειριστούν, μία φίλη μου πάλι το περιγράφει ως φόβο απέναντι στην έκπληξη της εξομολόγησης αισθημάτων με τόσο πηγαίο τρόπο... τόσο σύντομα μου λέει είναι δύσκολο να πιστέψει κάποιος/α ότι μπορείς να νιώσεις τόσο πολλά πράγματα. Δύο διαφορετικές αφηγήσεις, κάποιος θα μπορούσε να πει άσπρο και μαύρο, κάτι έχουν όμως κοινό... Ναι, πολύ σωστά, το φόβο. 

Φοβόμαστε τα συναισθήματα των άλλων, μπούρδες... τον εαυτό μας φοβόμαστε, φοβόμαστε να ζήσουμε, να αφεθούμε, να πάρουμε, ναι φοβόμαστε να πάρουμε γιατί τότε θα δώσουμε.... φοβόμαστε, δειλιάζουμε, δίνουμε απαντήσεις καλοπροαίρετα γλυκανάλατες "εγώ σε αγαπώ πιο βαθιά, με μία αγάπη διαφορετική, αλλά δεν μπορώ να σου δώσω όσα θέλεις ή όσα εσύ μου δίνεις"... δεν κατάλαβες, δεν θέλεις να μου δώσεις τίποτε... δεν υπάρχει δεν μπορώ, υπάρχει δεν θέλω... και ξέρεις, δεν είναι κακό να το λες καμιά φορά... Δεν αντέχω τα γλυκανάλατα, τρόμαξα από όσα μου έδειξες, να το πάμε σιγά- σιγά, η επαφή έχει μεγαλύτερη σημασία από το πάθος.... να μου δώσεις ένα manual ή ένα χρονοδιάγραμμα, τον πρώτο μήνα θα μου πιάσεις το χέρι, τον δεύτερο θα αισθανθείς ότι με πόθείς, τον τρίτο θα με φιλήσεις και τον τέταρτο...? Πάθος με προυποθέσεις, με χρονικές καμπές, με δόσεις και με διπλωματία δεν υπάρχει... αυτό που υπάρχει είναι φόβος, άγνοια αγάπης, αποφυγή ανοίγματος και τελικά αδυναμία έρωτα.... με τις υγείες μας...

Συγγραφική επιμέλεια : Dora Pap 

Tεχνική επιμέλεια βίντεο ήχου και εικόνας : Κostas leonardos

ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ η αναδημοσίευση, η αναπαραγωγή, ολική, μερική ή περιληπτική, ή κατά παράφραση, ή διασκευή απόδοση του περιεχομένου της παρούσας ηλεκτρονικής σελίδας με οποιονδήποτε τρόπο, μηχανικό, ηλεκτρονικό, φωτοτυπικό, ηχογράφησης ή άλλο, χωρίς προηγούμενη γραπτή άδεια του δημιουργού.

(Νόμος 2121/1993 και κανόνες Διεθνούς Δικαίου πού ισχύουν στην Ελλάδα)