Γράφει ο: Κostas leonardos
Μέσα από τo πέρας του χρόνου, μπορείς να ξεχωρίζεις ανθρώπους για το έργο που άφησαν και αφήνουν ακόμα πίσω τους, αλλά ακόμα πιο πολύ για την προσωπικότητα τους, την νοοτροπία τους, την ίδια την ύπαρξη και οντότητα τους, Έτσι και εμείς σε μια άλλη εποχή, ίσως κριθούμε για αυτό το οποίο είμαστε σήμερα..για μένα μεγάλος και σοφός άνθρωπος ήταν και ο Πυθαγόρας, που την ημέρα ανακατευόταν με τους αριθμούς και τη νύχτα με όλα τα ουράνια σώματα, είχε ορίσει για την διδασκαλία του ότι «ο μαθητής πρέπει να κοιμάται έξι ώρες. Στους αργόσχολους δώστε επτά, σε κανέναν όμως οκτώ». Αλλά οι έξι ώρες ήταν απαραίτητες και αναγκαίες για όλους. Κάτω από αυτό το όριο για μεγάλο χρονικό διάστημα βρίσκεται η εξάντληση και οι εφιάλτες που μπορεί να βιώσει κάποιος. Εάν υπήρχε μια κατασκευασμένη λίστα (κακοποιημένων τομέων) στην εποχή μας, ο ύπνος θα καταλάμβανε υψηλή θέση. Σε μία νέα εποχή που ο κόσμος διαιρέθηκε σε αυτούς που δρουν και αντιδρούν και στους άλλους που κοιμούνται όρθιοι. Η αφύπνιση έγινε η κύρια αξία των ανθρώπων και των εθνών, ενώ ο ύπνος θεωρήθηκε σύμβολο των (καθυστερημένων) και τεμπέληδων. Πολλοί άνθρωποι θα έδιναν αξία στα πράγματα, όχι γι' αυτό όμως που αξίζουν, αλλά γι' αυτό που σημαίνουν, Εγώ προσωπικά θα ήθελα να κοιμόμουν ακόμα πιο λίγο, και να ονειρευόμουν ξύπνιος ακόμα πιο πολύ, γιατί για κάθε λεπτό που κλείνω τα βλέφαρα των ματιών μου, χάνω μέχρι και εξήντα δευτερόλεπτα φως. Αν τα κατάφερνα να τα έχω ανοιχτά, θα μπορούσα να συνέχιζα όταν όλοι οι άλλοι σταματούσαν, θα ξυπνούσα όταν οι άλλοι κοιμόνταν. θα άκουγα όταν οι άλλοι μιλούσαν... και θα μπορούσα να έγραφα με όσο μελάνι της ψυχής, θα είχα για το μίσος και την αγάπη που μπορεί να έχω για αυτόν των κόσμο γύρο μου. Κοιτώντας όμως πάντα μέσα στην θολή μου σκέψη, βλέπω πως το φως της μέρας, είναι η μία πλευρά τής λύτρωσης από τις όποιες σκέψεις μπορεί να έχω. Μέσα στο σκοτάδι θα μπορώ να ζωγραφίζω μ' ένα όνειρο για να δείξω σε όλους, ότι τα όνειρα δεν τα βλέπεις ξαπλωμένος, αλλά τα ζεις και τα βιώνεις ξύπνιος. Σίγουρα σε όλους τους ανθρώπους θα έδειχνα πόσο λάθος κάνουν που νομίζουν και νιώθουν ότι παύουν να ερωτεύονται όταν γερνούν, χωρίς να καταλαβαίνουν ότι γερνούν όταν σταματούν να ερωτεύονται... Στο κάθε μικρό παιδί θα του έδινα φτερά, θα του έλεγα την ιστορία του Δαίδαλου και του Ίκαρου αλλά θα το άφηνα να μάθει μόνο του να πετάει και να βρει τον δικό του δρόμο, ακόμα και αν αυτός ο δρόμος θα σηματοδοτούσε μια νέα εμπειρία καταστροφής του, γιατί πάντα μέσα από τα ίδια τα βιώματα μας, φτιάχνουμε νέους ορίζοντες, πιο αληθινούς και πραγματικούς. Στους γέροντες θα έδειχνα ότι τον θάνατο δεν τον φέρνουν τα ίδια τα γηρατειά αλλά η ίδια η λήθη, που μέσα από αυτήν καραδοκεί η ανυπαρξία του ατόμου και η σήψη της ψυχής.
Μέσα σε αυτή την ζωή λοιπόν, μπορείς να μάθεις πως όλοι θέλουν να ζήσουν στην ψηλότερη κορυφή του Βουνού, χωρίς όμως νιώθουν και να γνωρίζουν ότι η αληθινή ευτυχία βρίσκεται στον τρόπο που κατεβαίνεις από την απόκρημνη πλαγιά. Γιαυτό λοιπόν έμαθα πως ο άνθρωπος δικαιούται να κοιτά τον άλλον από ψηλά μόνο όταν πρέπει να τον βοηθήσει να σηκωθεί. Είναι τόσα πολλά τα πράγματα που μπορώ να μάθω μέσα από αυτή την ζωή, αλλά δεν ξέρω που πραγματικά θα χρησιμεύσουν όσα και να μάθω, αλλά μην βιάζεσαι... αν κοιτάξεις λίγο πιο μακριά θα δεις... Κοίταξα αναζητώντας στο λεξικό, τη λέξη «απλός». Η περιγραφή της με κάλυψε. Ο απλός άνθρωπος, είναι ο μη σύνθετος..ίσως αυτό είναι και το μυστικό της γνώσεις... Άλλα το ότι ακόμα ανησυχώ είναι που μου δίνει κάποιες ακόμα ελπίδες, σημαίνει πως για κάτι ακόμα νοιάζομαι... Και μέσα σε όλη αυτή την συναισθηματική και υπαρξιακή γνώση που έγινε η αίτια της αφόρητης πλήξης μου, σκέφτομαι και το ποιος είμαι... στο τέλος ανάμεσα στο πλήθος γύρο μου, έβρισκα τους πιο αληθινά πεθαμένους...και εμένα ίσως τον πιο ζωντανό από όλους εκείνους, όχι γιατί αυτούς διάλεγα με την ματιά μου, αλλά επειδή έβλεπες ότι άλλο έδειχναν, άλλο ήταν, και σε άλλο αποζητούσαν από την εσωστρεφή τους ευτυχία, έτσι για τα πάντα γύρο σας η σωστή σκέψη είναι η ΑΠΛΟΤΗΤΑ...O μη σύνθετος άνθρωπος, είναι ο ευθύς, αυτός που δεν υποκρίνεται, αυτός που δεν δρα με πονηρό τρόπο. Αυτός που εκδηλώνει τον πραγματικό του εαυτό απέναντι σε κάθε άνθρωπο.
Oι πολυσύνθετες προσωπικότητες των ανθρώπων είναι και πιο ψεύτικες εκ φύσεως, και όπως συνήθως παριστάνουν κάτι μιμούμενοι, αλλά και με τρόπο που θα ήθελαν να δείξουν κάτι άλλο στους γύρο τους για να επιδιώξουν ίσως κάποιο άλλο αποτέλεσμα ή γεγονός στην καθημερινότητα τους, και αυτό μπορεί να το δει κάποιος ακόμα και στο περίγυρο... από άτομα που σας περιβάλουν. Πρώτο γνώρισμα της παιδικής ηλικίας είναι η αποίκιλη απλότης.... Ευθύτης σημαίνει απερίεργη σκέψης, ανυπόκριτη συμπεριφορά, ομιλία φυσική και ανεπιτήδευτη. «Η υποκρισία είναι μια κατάστασις όπου το σώμα, οι εξωτερικές δηλαδή εκδηλώσεις, ευρίσκεται σε αντίθεση με την ψυχή. Είναι δε η κατάστασις αυτή περιπλεγμένη με παντός είδους κακές σκέψεις και επινοήσεις.» «Απονήρευτος άνθρωπος σημαίνει καθαρά φύσις της ψυχής, όπως ακριβώς φτιάχθηκε ο άνθρωπός, που συνεργάζεται και συνομιλεί εύκολα με όλους τους συν-ανθρώπους.»«Πονηρός σημαίνει, άνθρωπος που κάνει ψεύτικες προβλέψεις και που φαντάζεται ότι αντιλαμβάνεται τους λογισμούς των άλλων από τα λόγια τους, και τα μυστικά τους από τις εξωτερικές κινήσεις.» Όταν κάποιος θέλει να βελτιώσει τον εαυτό του, δεν προσπαθεί να αναπτύξει ένα νέο ρόλο τον οποίο και θα παίζει. Αυτό που κάνει είναι να αναπτύσσει μια καινούρια ιδιότητα (π.χ. της πραότητας) του εαυτού του.Ο μη σύνθετος άνθρωπος είναι αυτός που πέραν του εαυτού του και των ιδιοτήτων του, δεν έχει άλλα «πρόσωπα», άλλους εαυτούς-ρόλους που φανερώνει ανά περιστάσεις.
Είναι αυτός που ανεξάρτητα από το τι κάνουν οι άλλοι ή το τι γίνεται γύρω του, είναι και παραμένει η προσωπικότητα του και ο εαυτός του. Φυσικά και εκφράζει τις απαιτούμενες ιδιότητες του εαυτού του ανάλογα των περιστάσεων αλλά κάνει ακριβώς αυτό και μόνο αυτό. Γιαυτό θα τονίσω απλότητα σημαίνει το να είσαι εσύ, ο εαυτός σου και να εκφράζεις τις ιδιότητές σου όταν και όπως κρίνεις ότι απαιτούν οι περιστάσεις. Δε σημαίνει να απαρνείσαι τον εαυτό σου παίζοντας κάποιο ρόλο, μιμούμενος κάποιον άλλον ή κάποιο άλλο πρότυπο. γιατί, όπως είπα, έτσι αρνείσαι τον ίδιο σου τον εαυτό βάζοντάς τον στην άκρη καθώς γίνεσαι «κάποιος άλλος» ή «κάτι άλλο». Κι όσο περισσότερο είσαι ένας «άλλος», τόσο περισσότερο παύεις να «είσαι εσύ» (Εγώ Είμαι), τόσο περισσότερο ξεφτίζεις την ατομικότητα σου, Πως όμως κάποιος μπορεί να πάψει να είναι ένας «άλλος» και να γίνει ο εαυτός του; Απλούστατα, με το να μη είναι οι εξωτερικές του εκδηλώσεις, αυτές του σώματος, σε αντίθεση με τη ψυχική του κατάσταση. Εδώ το ψυχική περιλαμβάνει τις νοητικές και συναισθηματικές καταστάσεις. Να φέρεται και να πράττει δηλαδή, όπως αισθάνεται και να αισθάνεται όπως φέρεται και πράττει. Να πιστεύει και να υπερασπίζει τις απόψεις του και να αναζητά την αλήθεια, χωρίς να αντιτίθεσαι στον ίδιο σου τoν εαυτό...
Ήρθε η ώρα λοιπόν να πάτε στον καθρέφτη σας,
κοιτάξτε τον κατάματα, αυτός θα σας πει όλη την αλήθεια,
με αυτό τον τρόπο μπορεί να κερδίσετε όλους τους άλλους γύρο σας.
Συγγραφική επιμέλεια: Kostas leonardos
Tεχνική επιμέλεια βίντεο ήχου και εικόνας: Κostas leonardos
ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ η αναδημοσίευση, η αναπαραγωγή, ολική, μερική ή περιληπτική, ή κατά παράφραση, ή διασκευή απόδοση του περιεχομένου της παρούσας ηλεκτρονικής σελίδας με οποιονδήποτε τρόπο, μηχανικό, ηλεκτρονικό, φωτοτυπικό, ηχογράφησης ή άλλο, χωρίς προηγούμενη γραπτή άδεια του δημιουργού.
(Νόμος 2121/1993 και κανόνες Διεθνούς Δικαίου πού ισχύουν στην Ελλάδα)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου