Ο Άη Βασίλης των μικρών και των μεγάλων

Γράφει  ο : Κostas leonardos 

Αυτές τις μέρες πρέπει όλοι να δείχνουν το καλύτερό τους πρόσωπο, είναι οι μέρες που μπορεί κάποιος να νιώσει την διαφορετικότητα όλων των υπολοίπων ημερών μέσα στον χρόνο, όχι τόσο σαν ένας θεσμός ακόμα, αλλά σαν μια μικρή εναλλακτική διαφορετική πραγματικότητα, από την όποια καθημερινότητα μας. Εγώ μικρός πάντα πίστευα στον Άη Βασίλη, σε εκείνον το ασπρομάλλη με την μακριά γενειάδα, που μπορούσα και του έγραφα γράμματα, ετοιμάζοντας τα και τρεις μήνες πιο πριν, για έναν και μόνο λόγο: για να έχει όλο το χρονικό περιθώριο να βρει αυτά που του ζητούσα, χωρίς να του γίνω το έξτρα βάρος του. Δεν του ζήταγα πολλά, μόνο λίγα και καλά και πολλές φορές ευτελούς αξίας, γιατί φοβόμουν ότι δεν θα έφταναν για όλους τους ανθρώπους, γιατί, σκεφτόμουν, αν ο κάθε ένας μας, το κοίταγε εγωιστικά και καθαρά προσωπικά τότε φανταζόμουν, ότι δεν θα τα κατάφερνε. Ήξερα ότι θα ερχόταν από μακριές πολιτείες, εκεί που ζούσε και προετοιμάζονταν κάθε τέλος του χρόνου για να δώσει χαρά σε όσους τον είχαν πραγματική ανάγκη και πιστεύοντας σε αυτόν και το δικό του μοναδικό θαύμα. 

Περνούσε και αυτός ανάμεσα από καθημερινές δυσκολίες, βουνά, κακοτράχαλα σοκάκια, δέντρα μισοξεριζωμένα και όλα εκείνα τα ανήμπορα ζωντανά και ψεύτικα αντικείμενα στο διάβα του. Πάντα σκεφτόμουνα το πώς μπορεί να καταφέρνει να μαζέψει και να συγκεντρώσει τόσα πολλά παιχνίδια. Σίγουρα από μόνο του όλο αυτό το εγχείρημα θα ήταν και για εκείνον μια μικρή πρόκληση, η δε μεγαλύτερη θα ήταν να προλάβει να τα μοιράσει σε όλο αυτόν το κόσμο που θα του είχε στείλει έστω και ένα μικρό γράμμα. Τον φανταζόμουν να στέκει και εκείνος αγέρωχος, να ακολουθεί το σχέδιο που του ανάθεσε το κάθε παιδικό όνειρο, για να το πραγματοποιήσει στον σωστό χρόνο. Ο αγέρας γύρω του, σίγουρα θα λυσσομανάει, σε όποια επιφάνεια δεν είναι επίπεδη με το έδαφος, προσπαθώντας να αντισταθεί στα στοιχεία της φύσης και το πολικό ψύχος, που επικρατεί στον μακρινό κόσμο του Άη Βασίλη, φαίνεται δύσκολη δουλειά για αυτόν τον αγαπημένο παιδικό μου φίλο. Αλλά η μοίρα τον είχε επιλέξει να κάνει ακριβώς αυτό που για πάντα ίσως ήταν φτιαγμένος, να χαρίζει χαμόγελα στα παιδικά χείλη μαζί με τους καφέ όμορφους ταράνδους του.

Μεγαλώνοντας και εγώ με το πέρασμα των χρόνων, κοιτώντας και καταλαβαίνοντας, όσα θα ήθελα να μην καταλαβαίνω, αλλά πολλές φορές ούτε να ζω, απομυθοποίησα τις φιγούρες γύρω μου. Όχι αυτή την ψεύτικη φιγούρα του Άη Βασίλη, αλλά τις άλλες τις ανθρώπινες, που τελικά αυτές, είναι και οι πιο ψεύτικες στην πραγματικότητα μιας ψεύτικης κοινωνίας. Το κάθε παραμύθι για ένα παιδί είναι πολύ σημαντικό, διαμορφώνει τον εσωτερικό του κόσμο και σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να του τον γκρεμίζει κάποιος με πραγματικότητες ή ψεύτικες καθημερινές αλήθειες. Με το να του λες μια πλασματική ιστορία, δεν πάει να πει ότι το παραμυθιάζεις, αλλά ότι απλά του αφήνεις το δικαίωμα στο δικό του όνειρο. Έτσι κι αλλιώς τα μεγαλύτερα παραμύθια τα βιώνουν και τα ζουν όλοι γύρω τους και το πιο αστείο είναι ότι τις περισσότερες φορές, είναι μόνο για μεγάλους που νομίζουν ότι ζουν στην πραγματικότητα, μόνο που και αυτή είναι ψεύτικη. Έτσι ίσως η μόνη αλήθεια τελικά να είναι αυτός ο μικρός ήρωας του χαμόγελου των παιδιών, που όταν ανακαλύπτεις ότι κάτω από το δέντρο σου έφερε όσα μπορεί να του ζήτησες, δεν αναπληρώνεται με καμιά αλήθεια των μεγάλων. Έτσι υιοθετώ τους δικούς μου κανόνες σε αυτή την κοινωνία, χαρίζω το κάθε χαμόγελο μου εκεί που θα πιάσει τόπο και δεν θα χαραμιστεί σε ανούσιες μικρές ψεύτικες στιγμές των μεγάλων. Μπορώ να χαμογελώ σε κάθε παιδί, χαμογελώ σε κάθε ενήλικα που μπορεί να είναι παιδί, χαμογελώ ακόμα και σε όσους κρατούν ακόμα ένα κομμάτι μέσα τους, αυτό της αθωότητας, αν και ξέρω ότι δεν μπορώ να περιμένω τίποτα πλέον από τα δώρα που έπαιρνα παλιά, γιατί άθελά μου, πέρασα και εγώ αυτό το όριο της αθωότητας. Αλλά ξέρω ότι πλέον μπορώ να δίνω όσα γέμισα εσωτερικά μου, από όμορφες εικόνες και από όλα εκείνα τα μακρινά χρόνια.

Ίσως ζω, αναπνέω, και βιώνω, γιατί μπορώ να ζω ακόμα 

στο όνειρο που χάραξε ο Άη Βασίλης, εκείνο το όποιο όνειρο...

που θα του το εκμυστηρευτώ και ίσως εκείνος, να το πράξει για μένα.

Γιατί τα παιδικά όνειρα, είναι η παρατεταμένη μας εφηβεία 

που για δικούς μας λόγους, μερικοί δεν μεγαλώσαμε ποτέ τελικά.

Συγγραφική επιμέλεια: Kostas leonardos

Tεχνική επιμέλεια βίντεο ήχου και εικόνας: Κostas leonardos

ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ η αναδημοσίευση, η αναπαραγωγή, ολική, μερική ή περιληπτική, ή κατά

παράφραση, ή διασκευή απόδοση του περιεχομένου της παρούσας ηλεκτρονικής σελίδας με

οποιονδήποτε τρόπο, μηχανικό, ηλεκτρονικό, φωτοτυπικό, ηχογράφησης ή άλλο, χωρίς

προηγούμενη γραπτή άδεια του δημιουργού.

(Νόμος 2121/1993 και κανόνες Διεθνούς Δικαίου πού ισχύουν στην Ελλάδα)