Γράφει ο: Kostas leonardos
Προχώρα μέσα από την θάλασσα της σκέψης, εκεί θα με δεις. Eκεί θα με βρεις. Περπάτα σε απάτητα μονοπάτια της γης και του βρεγμένου χώματος, χάραξε την πορεία, η καρδιά ξέρει. Κι αν είναι να καείς, πες τουλάχιστον προσπάθησα. Μην κοιτάς τα δέντρα, τα πουλιά, τους ανθρώπους, μόνο τον άνεμο να ρωτάς. Ναι, αυτόν τον στρατηγό κι αν σου πει ναι, να αλλάζεις τότε την πορεία. Αν σου πει όχι κράτα ίσες αποστάσεις... πάλι προς το άγνωστο, γιατί η Ιθάκη φυλακίζει μόνο την αλήθεια των αισθήσεων και το μαρασμό της σκέψης...Ελεύθερος είναι αυτός, που μπορεί να χαίρεται το ταξίδι και καταφέρνει συνειδητά να απαρνιέται τον όποιο προορισμό. Ελεύθερος είναι αυτός που γίνεται θυσία σε βωμούς αγνώστους και η εσωτερική έκταση του κόσμου του, δεν έχει φραγμούς, δεν έχει κανόνες, δεν έχει τα όρια των μη και των πρέπει. Το άγνωστο πάντα θα κρύβει εκπλήξεις, γι' αυτό κι εγώ βαδίζω στο δρόμο του και τελικά καταφέρνω να το ακολουθώ... Δεν μου αρέσει η σιγουριά της φυλακής, θέλω φτερά και υψώματα. Αέρηδες να φυσούν στα δικά μου φτερά. Θέλω να πετάξω, να νιώσω τον Δαίδαλο κι ας ξέρω πως θα καώ σε όλα αυτά τα μονοπάτια που θα βρω μπροστά μου. Αυτή η σταθερότητα που ζούμε υποδηλώνει φυλακή. Παύεις να αναζητάς. Γι΄ αυτό χάραξα μόνος τη ψυχή μου. Μα με πράξεις, πράξεις τα έκανα, και ελεύθερος ξανά, ταξίδεψα και καταστάλαξα. Μα κι ακόμα δεν τέλειωσα, δεν τελειώνουν τόσο εύκολα όλοι οι προορισμοί, απλά μπορεί και ταξιδεύει η ψυχή τώρα, χωρίς σύνορα σκέψεων, χωρίς περιορισμούς. Το ταξίδι μου τώρα στην ψυχή δεν έχει φραγμούς, μα αν έκανα επανεκκίνηση, θα κατάφερνα να είμαι πιο ΄σοφός΄ συλλέκτης εμπειριών. Η διαφορά ανάμεσα σε όλα αυτά ποια μπορεί να είναι; Τώρα χαράζω τα σκοτάδια μου και ρίχνω φως στην άβυσσο του εαυτού μου. Πιο νέος μπορούσα και ρουφούσα την ζωή. Πλέον την αφουγκράζομαι χωρίς τα αναπάντητα ερωτηματικά, για τη φύση των πραγμάτων. Τώρα ταξιδεύω, αλλά αλλιώς, με τη ψυχή και το πνεύμα. Έχω την αίσθηση ότι το ένα είναι συμπλήρωμα του άλλου. Ζω, ίσον είμαι ελεύθερος. Δεν είναι το άθροισμα των πράξεων, δεν έχουν κάγκελα και κλειδαριές οι φυλακές στο μυαλό μας και η έκταση του μέσα κόσμου, δεν έχει σύνορα και φραγμούς.
Γι' αυτό σκέψου έστω και μια στιγμή την προοπτική της ελευθερίας σου. Όχι τις υλικής. Αυτή θα σε κρατάει πάντα σκλαβωμένο, καθηλωμένο και ανήμπορο σε μια θάλασσα αλήθειας και ψέματος. Τι νόημα υπάρχει σε πρόσχαρες χαρές, όταν το χαμόγελο σου, σβήνει, χάνεται, και λεηλατείται από χρόνιες πρακτικές συνειδητής κατανάλωσης ψεύτικης χαράς και ευδαιμονίας. Ευδαιμονία. Μεγάλη λέξη για στενούς εγκεφάλους. Μπορεί να επιτευχθεί με την γνώση του κόσμου των ιδεών, οι οποίες αποτελούν τα τέλεια πρότυπα, όχι μόνο των ηθικών εννοιών, αλλά και των γνωστικών εννοιών, καθώς και όλων των πραγμάτων που αποτελούν τον ορατό κόσμο και που δεν είναι παρά είδωλα ή «μιμήματα» των Ιδεών. Για να γνωρίσει ο άνθρωπος τον κόσμο, θα πρέπει να χρησιμοποιήσει όχι τις αισθήσεις του, αλλά τον νου του, ο οποίος είναι μέρος της ψυχής του. Όταν έχεις τη νιότη νιώθεις και μπορείς ή μάλλον έχεις την ψευδαίσθηση ότι ο κόσμος μπορεί να αλλάξει μέσα από το δικό σου μυαλό. Όλη η ύπαρξη του κόσμου ένα ταξίδι. Ένα ταξίδι αυτογνωσίας, μάλλον περισσότερο από όσο φαίνεται για εμάς τους ίδιους. Μια προσπάθεια να γεφυρωθεί η αντινομία του μέσα μας κόσμου με την πραγματικότητα. Πολλές φορές είναι τόσο δύσπεπτα ακατάλληλη η πραγματικότητα, που απλά επιλέγεις το όνειρο. Ένα όνειρο που κινείται μέσα σε φαντάσματα και κινούμενες μορφές. Καλείσαι να επιλέξεις ρόλο ανάμεσα σε αυτό που δεν θες και σε αυτό που 'πρέπει' , το κοινωνικά παραδεκτό κατά την κοινωνική λογική. Η όποια διαφορετική επιλογή ή στάση, θεωρείται προσβολή, εχθρική κατά τα κοινωνικά πρότυπα, κατά την κοινωνικά δομημένη αντίληψη, που οι δήμιοι της επιβάλουν, φορώντας το μανδύα της παράδοσης των αξιών κι αλλά πολλά φαιδρά. Και τότε η 'σωστά' δομημένη κοινωνία, βάζει την ταμπέλα του διαφορετικού, του τρελού, του μυστήριου, του απρόβλεπτου. Μια ρετσινιά, μια ταμπέλα για να ξεχωρίζεις, να μη μολύνεις τούς άλλους. Έτσι που το κοινά παραδεκτό κι αποδεκτό να μην διαταράσσεται. Όσο κι αν φωνάζουμε, κι αν διαρρηγνύουμε τα ιμάτιά μας στο όραμα για μια διαφορετική ζωή, μια άλλη πραγματικότητα, κατ΄ ουσία ξορκίζουμε τις έννοιες αυτές από φόβο. Φοβόμαστε να περπατήσουμε σε απάτητα μονοπάτια, κι έτσι επιλέγουμε με την επανάληψη. Οι άνθρωποι και οι κοινωνίες ζητάνε τη διατήρηση, μια διατήρηση για να ΄ναι η επόμενη μέρα ίδια με την προηγούμενη. Η ανατροπή υπάρχει ως λόγος, ως έκφραση, ως έννοια, μόνο φιλολογικά και φιλοσοφικά, και ως 'πράξη' καταξιωμένης επαναστατικότητας στης κάθε λογής παρέες μας.
Έχουμε μάθει πλέον, έχει γίνει ο λαός ένας χαμαιλέων, παίζει και υιοθετεί καλά το ρόλο αυτό. Πλέον φαινόμαστε ακόμα πιο άβουλοι, ακόμα πιο μεγάλα θύματα του ίδιου μας του σκεπτικού. Κάθε μέρα ακούς στα δελτία μια νέα επανάσταση να γεννιέται στις φαντασίες όλου του κόσμου, στους κύκλους, στις παρέες, στις συναναστροφές από όλους εκείνους που μέχρι χθες βολευόντουσαν. Όλοι θέλουν να αλλάξουν το τοπίο, μα πιο τοπίο; Προς ποια κατεύθυνση και με τι προσόντα; Μια επανάσταση που καβαλάει και πολεμάει τα λάθη και τις νοοτροπίες των άλλων, ποτέ την προσωπική μας, και που μοιραία είναι καταδικασμένη να χαθεί στο κάθε δευτερόλεπτο που ζυγώνει για το φως της νέας σκοτεινής μέρας. Ένα μεγάλο κουκλοθέατρο η κοινωνία μας, μια παράσταση με μαριονέτες ανθρώπους. Ένα θέατρο σκιών χαμένο εξ αρχής από θεατρίνους, μεγαλωμένους στον καπιταλισμό και που απλά εναλλάσσουν ρόλους. Ρόλους υποκρισίας, ψέματος σε όλα αυτά που χρίσαμε οι ίδιοι σπουδαία, μεγάλα και κοινωνικά αποδεκτά. Ας κοιτάξουμε εμπρός σε ό,τι αφήσαμε να μας διαβάλλει, τόσο που χάσαμε την πραγματικότητα, τόσο που ξεχάσαμε το υπαρκτό όνειρο. Το όνειρο της ελευθερίας της σκέψης, στο ρεαλιστικό, στο ανθρώπινο, στο πιο ζωντανό. Ας βαδίσουμε σε αυτόν τον δρόμο που τελικά κακώς επιλέξαμε, αυτό του υλισμού, αλλά ας το κάναμε και με την όποια αξιοπρέπεια στον εφιάλτη που επέλεξαν με τα σχέδιά τους κάποιοι στο να ζούμε. Τουλάχιστον.. Ας αποδεχτούμε το ρόλο που τόσα χρόνια απαρνηθήκαμε κι ας αναλάβουμε τις όποιες προσωπικές ευθύνες. Ας τολμήσουμε να αντικρίσουμε τη δοκό στο δικό μας μάτι που μας τυφλώνει. Ας πάψουμε για λίγο έστω να βλέπουμε πάντα των άλλων τα λάθη, ας γίνουμε εμείς η φλόγα, ας γίνουμε πρώτα η αλλαγή που θέλουμε και προσδοκάμε. Μια μικρή αλλαγή. Αφύπνιση, η λέξη κλειδί, είναι τόσο ικανή να ξυπνήσει στους δίπλα μας όψεις της ζωής τους, που ποτέ πριν δεν είχαν σκύψει να αντικρίσουν. O κόσμος αλλάζει με δύο τρόπους, με τα όπλα και με την συμπεριφορά της νοοτροπίας. Εξάλλου όλοι σκέφτονται να αλλάξουν τον κόσμο, αλλά κανείς δε σκέφτεται να αλλάξει πρώτα τον χαλασμένο εαυτό του.
Εγώ άλλαξα εμένα, για χάρη δικιά σου..
Εσύ άλλαξε εσένα... για όλους εμάς.
Συγγραφική επιμέλεια: Kostas leonardos
Tεχνική επιμέλεια βίντεο ήχου και εικόνας: Κostas leonardos
ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ η αναδημοσίευση, η αναπαραγωγή, ολική, μερική ή περιληπτική, ή κατά
παράφραση, ή διασκευή απόδοση του περιεχομένου της παρούσας ηλεκτρονικής σελίδας με
οποιονδήποτε τρόπο, μηχανικό, ηλεκτρονικό, φωτοτυπικό, ηχογράφησης ή άλλο, χωρίς
προηγούμενη γραπτή άδεια του δημιουργού.
(Νόμος 2121/1993 και κανόνες Διεθνούς Δικαίου πού ισχύουν στην Ελλάδα)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου