Κι όμως... Εκείνο το ίδιο βράδυ που ο Οδυσσέας ντυμένος ζητιάνος έμπαινε στη σάλα με τους στοιβαγμένους μνηστήρες, η Πηνελόπη δεν ήταν εκεί...
Το πέπλο είχε υφανθεί από καιρό και δεν ήταν πέπλο... ήταν σεντόνι... Να αγκαλιάζει τους εραστές. Τι την ένοιαζε την Πηνελόπη αν οι μνηστήρες στοιβάζονταν στη σάλα της;... Τον άντρα τον είχε βρει κι ήταν έξω απ' το παλάτι. Τι την ένοιαζε αν οι μνηστήρες ξόδευαν το βιος του Οδυσσέα; Αυτή έτσι ή αλλιώς ήταν αλλού....
Η Πηνελόπη είχε κουραστεί... Βαρέθηκε το ρόλο της... Ήταν νέα... κάποτε υπήρξε και πιο νέα... εν τω μεταξύ πέρασαν 19 χρόνια. Εντάξει... και τώρα καλή είναι, μα σκέφτεται οτι ή ζωή της χρωστάει πολλά πράγματα... κι αν ακόμη δεν είναι έτσι, τότε χρωστάει η ίδια πολλά πράγματα στη ζωή της. Χρόνια πίστης!.. από άποψη! Κι εκείνος... άλλοτε έτσι, άλλοτε αλλιώς. Έφυγε.. να πάρει πίσω την Ελένη. (τι μας ένοιαζε η Ελένη εμάς;)
10 χρόνια πόλεμος για τα μάτια μιας γυναίκας που ο ίδιος ποτέ δεν είχε δει τα μάτια της. Κι έπειτα όταν οι επιζώντες ένας - ένας επέστρεφαν κι αυτός όχι, κάθε χρόνος που περνούσε βάραινε και περισσότερο. Ήταν σίγουρη οτι ζούσε. Κάτι του τύχαινε και καθυστερούσε. Έτσι ήταν αυτός... το ένα δεδομένο. Το δεύτερο ήταν αυτή.... Έτσι ήταν αυτή. Περίμενε... δεν έφευγε.
Ήταν ένα πρωινό του Ιούνη. Η ζέστη ανυπόφορη. Η Πηνελόπη ξύπνησε νοιώθοντας δυσφορία... τα σεντόνια κολλούσαν στο ιδρωμένο της κορμί. Παραιτημένη χρόνια... δεν είχε λόγο να φροντίζει τον εαυτό της... Κανένας δεν την άγγιζε. Εκείνος έλειπε 19 χρόνια... Μια φορά στις τόσες, οι δούλες... όχι η ίδια, την περιποιούνταν ή της χτένιζαν τα μαλλιά. Έφτανε αυτό. Σήμερα όμως ένοιωθε την ανάγκη να πλυθεί! Σηκώθηκε... πήγε στο παράθυρό της. Κοίταξε έξω. Της άρεσε... Πόσον καιρό είχε να βγει απ' το παλάτι; Πόσον καιρό είχε να της αρέσει κάτι; Σήμερα θα έβγαινε... μόνη και κρυφά!
Προσπάθησε να θυμηθεί πού ήταν το ποτάμι εκείνο...
Έφυγε! μόνη της... κρυφά. Ήξερε το μυστικό πέρασμα που την έβγαζε έξω απ' το παλάτι. Άνοιξε το πορτάκι και βγήκε....... τόσο απλό ήταν.
"Για δες πόσο πράσινο είναι το χορτάρι, πόσο χώμα το χώμα, πόσο φωτεινή η μέρα..." Ανάμικτη χαρά και αγωνία κι η διαπίστωση τόσων χρόνων παραίτησης (πόσων αλήθεια;)... Κι εκείνο το "τίποτα" που σε περιμένει στο παρακάτω σου. Κι εκείνο που δεν περιμένεις γιατί δεν ξέρεις τι να περιμένεις πια... Όταν "δεν" συμβαίνει ζωή το λέμε γαλήνη ή κανονικά πράγματα. Όταν συμβαίνει, το λέμε πανικό! Και να 'τη τώρα έξω απ'την πόρτα του κάστρου απροετοίμαστη να της συμβεί ζωή, μαθημένη χρόνια τώρα να λιμνάζει μέσα στη γαλήνη της ανάμεσα σε "κανονικά πράγματα".
Και τότε... γιατί δε νοιώθει πανικό τώρα που ξεβολεύεται; Στο πρώτο βήμα της έξω απ' το κάστρο έτρεμε στην ιδέα της επιστροφής. Αυτό ήταν το μεγαλύτερο βήμα που έκανε ποτέ. Το πρώτο βήμα της φυγής της. Τα υπόλοιπα, απλά την απομάκρυναν....
Η Πηνελόπη δεν ένοιωθε κυνηγημένη. Κυνηγός ήταν αλλά δεν ήξερε πώς να το νοιώσει. Γύρευε τα πλούτη; Όχι! Γύρευε τον άντρα; Όχι! Γύρευε και κυνηγούσε τη ζωή. Τουλάχιστον όπως τα βρέφη που μόλις βγαίνουν απ' τη μήτρα της μάνας τους... Κυνηγοί της ζωής από φύση. Χωρίς αγωνία, πανικό και λαχτάρα. Μόνο λίγο ξάφνιασμα με την είσοδο στον έξω κόσμο. Κλάμα... μια βαθιά ανάσα... κι έτσι λες να ζήσεις! Έτσι η Πηνελόπη είπε να ζήσει. Κι έκλεισε την πόρτα πίσω της.... Όχι οτι δεν θα γύριζε σε λίγες ώρες... Όμως 19 χρόνια είχε να ακούσει την πόρτα να κλείνει πίσω της... Γι' αυτό και το "κλικ" του μάνταλου που ακούστηκε την συγκλόνισε... ήταν σα να της έδινε την εκκίνηση για ζωή.
Άρχισε να περπατά... σιγά στην αρχή... σχεδόν δειλά, από φόβο μην ξυπνήσει η γη απ' τον απρόσμενο επισκέπτη. Όσο απομακρυνόταν απ' το παλάτι όμως τόσο άνοιγε το βήμα της... όλο και πιο γρήγορα...όλο και πιο γρήγορα... μέχρι που άρχισε να τρέχει. Τι αίσθηση!!... Τη μια στιγμή νόμιζε πως είχε μεγαλώσει τόσο... σαν γίγαντας! και γι' αυτό, κανείς δεν θα τολμούσε να τη ρωτήσει "τι έκανες", γιατί ήταν έτοιμη να τον συντρίψει!! Την άλλη στιγμή ένοιωθε τόσο μικροσκοπική κι αντίστοιχα τόσο τεράστιο τον κόσμο που την περίμενε να τον βρει και να τον περπατήσει... Ένοιωθε έτοιμη να τον αντιμετωπίσει με δέος και λαχτάρα. Ένοιωθε έτοιμη και γι' αυτήν ακόμα τη συντριβή της.
Όσο απομακρύνονταν απ' το παλάτι, τόσο λες και ξεκαθάριζε η μνήμη της. Σχεδόν αναγνώριζε το τοπίο... 20 χρόνια μετά και μπορούσε να θυμάται δέντρα, δρόμους και με λίγη προσπάθεια και τα σημάδια του κόσμου.
Κάποια στιγμή το είδε. Σα να μην πέρασε μια μέρα από την τελευταία φορά που κολύμπησε στα νερά του. Σαν να μην τους χώριζαν σχεδόν 20 χρόνια. Το ποτάμι ήταν εκεί... το ίδιο κι εκείνη. Η τελευταία φορά που είχαν ανταμώσει,για την Πηνελόπη μπορεί να ήταν 20 χρόνια. Για το ποτάμι όμως δεν ξέρουμε πώς μετράει ο χρόνος... μπορεί "χτες" να είναι 20 χρόνια ανθρώπων για το ποτάμι. Κι εντέλει είναι αδιάφορο "τώρα"... Το "τώρα" την ένοιαζε... αμείλικτα δικό της!!
Η Πηνελόπη πλησίασε όπως θα πλησίαζε έναν καλό φίλο που η μοίρα το 'φερε να κάνουν πάρα πολλά χρόνια να ανταμώσουν. Δεν είχε φίλους η Πηνελόπη... Κι έτσι, είχε γίνει το ποτάμι φίλος της. Αυτό μάζευε τα δάκρυά της, αυτό ξεθύμαινε τους θυμούς της... αυτό άκουγε τα παράπονά της... Αυτό ήταν ο σιωπηλός θεατής της μοναξιάς της....
Μπήκε σιγά σιγά στα νερά του... Ούτε καν έβγαλε το ρούχο της. Ένοιωθε τα νερά του να βρέχουν όλο και πιο πάνω το κορμί της ώσπου είδε στο βυθό του. Γνώριμη αίσθηση μα ξεχασμένη. Κολύμπησε στα νερά του, ξαναβούτηξε ολόκληρη μέσα... ήρεμα... γλυκά, σχεδόν τρυφερά...
Δεν ξέρει πόση ώρα ήταν εκεί... Πάντως κάποια στιγμή τον είδε. Ήταν ξαπλωμένος στο μεγάλο κομμάτι βράχου. Αυτό... στην άλλη όχθη... που ήταν μεγάλο σαν δωμάτιο και που στο κέντρο του είχε μια αρκετά βαθιά λακκούβα. Εκεί λοιπόν, σ' αυτή τη λακκούβα, ο αέρας όλα αυτά τα χρόνια μετέφερε χώμα και κάποια στιγμή φύτρωσε ένα πεύκο... όχι πολύ μεγάλο, αλλά αρκετά ψηλό, ώστε να ρίχνει σκιά σ' αυτόν που θα καθόταν στον βράχο.Ίσως να καθόταν ώρα εκεί κι εξαιτίας της σκιάς να μην τον είδε... Η Πηνελόπη άλλοτε θα έφευγε. Τώρα δεν το σκέφτηκε καν. Δεν πλησίασε τον άντρα αλλά ούτε απομακρύνθηκε. Έμεινε εκεί να τον κοιτάει. Εκείνος σχεδόν ακίνητος δεν έπαιρνε τα μάτια του από πάνω της. Δεν μιλούσαν. Και δεν μιλούσαν για μέρες... για βδομάδες... Γιατί, κάθε πρωί η Πηνελόπη έφευγε απ' το παλάτι για να πάει στο ποτάμι... κι εκείνος ήταν πάντα εκεί... ακίνητος κι αμίλητος πάνω στον μεγάλο βράχο...
Αγαπητή Πηνελόπη.
Πάνε 4 χρόνια που 'χω να σου γράψω. Δεν είναι οτι δεν είχα νέα, απλά όλα τα νέα μου μοιάζαν με παλιότερα κι είχα και να σκεφτώ πολλά... Μετά από την περιπλάνηση όλων αυτών των χρόνων μέσα μου, η αλήθεια είναι οτι κατέληξα σε κάποια συμπεράσματα. Τι να τα κάνω θα μου πεις.... και θα 'χεις δίκιο.
Βασικά θέλω να σε ρωτήσω κα'να δυο πραγματάκια. Μετά από 20 χρόνια ταλαιπωρίας κατέληξες σε κάτι που σε έκανε να νιώθεις πιο σοφή ή απλά ΔΕΝ έφυγες;... Η λέξη που είπες μετά την επιστροφή του ήταν "θέλω" ή "ας είναι";... Η λέξη που 'λεγες 20 χρόνια ήταν "ξέρω" ή "υπομονή";....
Θέλω να κουβεντιάσω με κάποιον που να με νοιώθει αλλά φοβάμαι οτι κι εσύ μάλλον "υπομονή" έλεγες και "ας είναι" είπες.
Εγώ Πηνελόπη μου είπα "θέλω" και λέω "ξέρω". Η αλήθεια είναι οτι πόνεσα πολύ αλλά κατάφερα να είμαι ολόκληρη. Κι είχα χρόνια να νιώσω ολόκληρη και κατά συνέπεια δυνατή. Ξανάγιναν τα σημαντικά ΣΗΜΑΝΤΙΚΑ και τα ασήμαντα ΑΣΗΜΑΝΤΑ. Τελικά σαν την πρέζα είναι όλα... λίγες μέρες κρατάει ο πόνος... λίγες μέρες είναι ο δρόμος για την ελευθερία, είτε με την άσπρη έχεις να κάνεις είτε με τις μαύρες σου. Λίγες μέρες δρόμος για να πεις οτι "εγώ γι' Αυτό, τα έζησα όλα... τα ξέρω όλα"!!
Εξήγησέ μου όμως αν μπορείς... γιατί για να βρεις τη γνώση πρέπει αυτό να βγει μέσα από δυσκολία και πόνο; Γιατί με την ευτυχία να μην μπορούμε να βρούμε τη γνώση... την ισορροπία μας τελικά; Η μακαριότητα είναι των φτωχών πνευμάτων θα μου πεις... Εντάξει!....
Έφτασα στα όρια Πηνελόπη.
Του πόνου, του έρωτα, του θυμού... Του θυμού!... Τι θυμός Πηνελόπη! Γλέντι σκέτο. Και πόνος και αίμα... τόνοι αίμα. Και δάκρυα... τόνοι δάκρυα... να μην έχεις να κλάψεις άλλο. Θάνατος. Πέθανα για να πλησιάσω τη γνώση Πηνελόπη.
'Εκανα μια ζωγραφιά... πάνω σε χιλιόμετρα μουσαμά με τόνους χρωμάτων! Να βουτώ στο χρώμα και να χτυπιέμαι στο μουσαμά με τα χέρια, τα πόδια, το κεφάλι... το σώμα ολόκληρο... Κι όταν είχα φτάσει εκεί στη μέση του έργου κι είχαν τελειώσει τα χρώματα, να μπήγω τα χέρια στη σάρκα μου κι ό,τι πιάνω απ' τα σπλάχνα μου να τα τραβώ... να τα πετάω έξω... κι εκεί στο μουσαμά, σπλάχνα και χρώμα και αίμα να συνεχίζουν τον πίνακα. Κι εγώ, με τρύπες στο σώμα να ξέρω οτι τελειώνω αν συνεχίσω... και να συνεχίζω... σέρνοντας.... υπογράφοντας με έντερα, συκώτια, πνευμόνια καρδιές και μυαλά τον θυμό μου.
Κι όταν άδειασα απ' ό,τι είχα μέσα μου, τυλίχτηκα μια κουβάρα πάνω στο μουσαμά κι έκλαψα πάλι πολύ. Το μόνο που 'χα να βγάλω ήταν δάκρυα. Ακίνητη, δεν ξέρω για πόσα χρόνια. Με κλάμα βουβό... Να θες να πνιγείς απ' το κλάμα σου, γιατί δεν κατάφερες να πεθάνεις κομματιάζοντας τη σάρκα σου... Μα όταν ήρθε ο ύπνος, ήξερες οτι είχες τελειώσει με όλα... και με τη ζωή και με τον θάνατο.
Όταν ξύπνησα, περπάτησα πάνω στον πίνακα ήρεμη. "Εδώ είναι η καρδιά μου" έλεγα... "εδώ είναι περίπου 2 μέτρα έντερο"... "εδώ αυτό μάλλον είναι το μυαλό μου"...
Πώς γίνεται να είναι όλα μακρινά;
Μετά πλύθηκα ολόκληρη... να φύγει ό,τι με βρώμισε. Ένοιωσα σαν παιδί, γαλήνια... Μόλις βγήκα απ' την μήτρα του τέρατος. Δεν το νίκησα, δεν με νίκησε, δεν ήρθαμε ισοπαλία. Μοναδική αίσθηση. Είναι σα να πεθαίνεις και μετά να επιστρέφεις στη ζωή και να μπορείς να σκεφτείς και να πεις στον κόσμο, οτι έχεις τη γνώση όλη... τη σοφία όλη... οτι ξέρεις με μοναδική ακρίβεια πόσο πόνος είναι ο πόνος, πόσο θυμός είναι ο θυμός, πόσο θάνατος είναι ο θάνατος.
ΕΠΙΛΟΓΟΣ_________________________________________
Η Πηνελόπη πέθανε.
Σε μετωπική σύγκρουση πηδώντας απ' τα σύννεφα στη γη. Δεν πρόλαβε να ακούσει αυτά που της ψιθύριζε εκείνος στο αυτί Κι ούτε στον Άδη τη βρήκανε... Δεν είχε μείνει τίποτα απ' αυτήν...
Κι έτσι η ιστορία εξακολούθησε να κυλάει.
Για λίγες μέρες τη ψάξανε... Για λίγες βδομάδες τους έλειψε... σε λίγο καιρό όμως κανείς δεν μιλούσε... κανείς δεν θυμόταν. Έπαψε. Απλά έπαψε.
Αργότερα στην ιστορία εμφανίστηκε η Σαλώμη. Σχεδόν κανείς δεν σκέφτηκε πως ό,τι απέμεινε απ' την Πηνελόπη έγινε Σαλώμη.
Ένας που την αναγνώρισε, του πήρε το κεφάλι χορεύοντας... χλευάζοντας τη ζωή και τον θάνατο... τη μνήμη και τη λήθη... πέπλο - πέπλο... λικνίζοντας το κορμί στο δικό της ρυθμό... ανελέητη... σκληρή.
Κι εκεί, όταν της φέραν το κεφάλι εκείνου είπε: ΕΤΣΙ!!!!
Κι η ιστορία την έκανε Τζένη των Πειρατών. Και σαλπάρισε λυτρωμένη.
Κι όταν κοίταξα τον εαυτό μου στον καθρέφτη, μας είδα όλες.
Συγγραφική επιμέλεια : Έλλη Κωνσταντίνου
Tεχνική επιμέλεια βίντεο ήχου και εικόνας : Κostas leonardos
ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ η αναδημοσίευση, η αναπαραγωγή, ολική, μερική ή περιληπτική, ή κατά παράφραση, ή διασκευή απόδοση του περιεχομένου της παρούσας ηλεκτρονικής σελίδας με οποιονδήποτε τρόπο, μηχανικό, ηλεκτρονικό, φωτοτυπικό, ηχογράφησης ή άλλο, χωρίς προηγούμενη γραπτή άδεια του δημιουργού.
(Νόμος 2121/1993 και κανόνες Διεθνούς Δικαίου πού ισχύουν στην Ελλάδα)
