follow me at facebook
Γράφει ο: Κostas leonardos
Μην φας το μήλο της γνώσης,
την αλήθεια σου την βλέπεις μπροστά σου...
Εκεί που το μυαλό σου δείχνει τον δρόμο
του απέραντου ωκεανού και της ξηράς.
Στον ωκεανό μιας άδειας μέρας
Στην ξηρά της τρέλας που μοιάζει σαν φως
ανάμεσα στις σκιές της απόγνωσης
που σε καλεί συνεχώς να πας πιο κοντά της
Θέλω να ξεσηκώσω τα όμορφα και να πειράξω τα άγρια
Ας ρίξουμε το δικό μας χρώμα σε κάθε σκούρο τσιμεντένιο τοίχο
μέχρι που ο καθένας μας μπορέσει να δει τεράστια ουράνια τόξα.
Είναι σίγουρο ότι μόλις το δεις η ψυχή σου θα χαμογελάσει...
Είναι αναγκαίο και μοιραίο πως κάποια στιγμή θα συνειδητοποιήσεις
πως αγαπάς το γεγονός ότι είσαι το βασικό κομμάτι μιας λειτουργίας ...
που δεν ελέγχεις.. της ουτοπίας μου...ενός ανόητου ρομαντικού..
που μπορεί και σου γεμίζει τις απέραντες σκέψεις μιας άλλης οπτικής
Μπορεί να με ξεχάσεις αλλά να θυμάσαι ότι το κάθε ένα χρώμα
μπορεί να δίνει και να ξεχωρίζει από τι δικιά μου αντανάκλαση..
Μην αφήσεις ποτέ κανένα να σου πει ότι τα πάντα είναι ίδια..
Μην αφήσεις ποτέ κανένα να σου επιβάλει το ασπρόμαυρο..
Γίνε εσύ λοιπόν το φως, γίνε εσύ η αλήθεια...
και δείξε σε όλους μας, και πιο πολύ σε μένα
τον τρόπο να μπορώ να αισθάνομαι ξανά..
Όπως το φως το μέσα στο σκοτάδι..
Μην δίνεις σημασία στις νύχτες...
Στις νύχτες που γεμίζουν με ήχους
κραυγάζωντας και υπερηφανεύομενος,
για την ελευθερία μου... Το μπορώ μέσω της ασφάλειας,
ότι το όνειρό μου είναι χιλιόμετρα μακριά.
Ένα όνειρο χαμένο, ένα όνειρο άπιαστο
ένα όνειρο γνώσης και ανατροπής στην ίδια σου
την υπαρξιακή οντότητα μην ρωτάς πως το καταφέρνω
Το μπορώ γιατί έμαθα να αγαπώ ακόμα και την απουσία..
την απουσία της ελευθερίας του μυαλού.
Και αυτό πίστεψε με είναι το πιο δύσκολο είδος αγάπης.
Για σένα, για μένα, για τον ίδιο τον συνάνθρωπο.
την αλήθεια σου την βλέπεις μπροστά σου...
Εκεί που το μυαλό σου δείχνει τον δρόμο
του απέραντου ωκεανού και της ξηράς.
Στον ωκεανό μιας άδειας μέρας
Στην ξηρά της τρέλας που μοιάζει σαν φως
ανάμεσα στις σκιές της απόγνωσης
που σε καλεί συνεχώς να πας πιο κοντά της
Θέλω να ξεσηκώσω τα όμορφα και να πειράξω τα άγρια
Ας ρίξουμε το δικό μας χρώμα σε κάθε σκούρο τσιμεντένιο τοίχο
μέχρι που ο καθένας μας μπορέσει να δει τεράστια ουράνια τόξα.
Είναι σίγουρο ότι μόλις το δεις η ψυχή σου θα χαμογελάσει...
Είναι αναγκαίο και μοιραίο πως κάποια στιγμή θα συνειδητοποιήσεις
πως αγαπάς το γεγονός ότι είσαι το βασικό κομμάτι μιας λειτουργίας ...
που δεν ελέγχεις.. της ουτοπίας μου...ενός ανόητου ρομαντικού..
που μπορεί και σου γεμίζει τις απέραντες σκέψεις μιας άλλης οπτικής
Μπορεί να με ξεχάσεις αλλά να θυμάσαι ότι το κάθε ένα χρώμα
μπορεί να δίνει και να ξεχωρίζει από τι δικιά μου αντανάκλαση..
Μην αφήσεις ποτέ κανένα να σου πει ότι τα πάντα είναι ίδια..
Μην αφήσεις ποτέ κανένα να σου επιβάλει το ασπρόμαυρο..
Γίνε εσύ λοιπόν το φως, γίνε εσύ η αλήθεια...
και δείξε σε όλους μας, και πιο πολύ σε μένα
τον τρόπο να μπορώ να αισθάνομαι ξανά..
Όπως το φως το μέσα στο σκοτάδι..
Μην δίνεις σημασία στις νύχτες...
Στις νύχτες που γεμίζουν με ήχους
κραυγάζωντας και υπερηφανεύομενος,
για την ελευθερία μου... Το μπορώ μέσω της ασφάλειας,
ότι το όνειρό μου είναι χιλιόμετρα μακριά.
Ένα όνειρο χαμένο, ένα όνειρο άπιαστο
ένα όνειρο γνώσης και ανατροπής στην ίδια σου
την υπαρξιακή οντότητα μην ρωτάς πως το καταφέρνω
Το μπορώ γιατί έμαθα να αγαπώ ακόμα και την απουσία..
την απουσία της ελευθερίας του μυαλού.
Και αυτό πίστεψε με είναι το πιο δύσκολο είδος αγάπης.
Για σένα, για μένα, για τον ίδιο τον συνάνθρωπο.
Συγγραφική επιμέλεια : Kostas leonardos
Tεχνική επιμέλεια βίντεο ήχου και εικόνας : Κostas leonardos
ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ η αναδημοσίευση, η αναπαραγωγή, ολική, μερική ή περιληπτική, ή κατά παράφραση, ή διασκευή απόδοση του περιεχομένου της παρούσας ηλεκτρονικής σελίδας με οποιονδήποτε τρόπο, μηχανικό, ηλεκτρονικό, φωτοτυπικό, ηχογράφησης ή άλλο, χωρίς προηγούμενη γραπτή άδεια του δημιουργού.
(Νόμος 2121/1993 και κανόνες Διεθνούς Δικαίου πού ισχύουν στην Ελλάδα)
