Η αναζήτηση του Εμείς

(Ευχαριστώ πολύ την Έλλη Κωνσταντίνου που μου χάρισε την σκέψη της.
 Γιατί και ως λύκοι ξέρουμε να τραγουδάμε και να προστατεύουμε όσα αγαπάμε )

Γράφει η: Έλλη Κωνσταντίνου

Ήταν τότε που άνοιξε τα μάτια της...Κοίταξε γύρω της... χάραζε ή νύχτωνε; δεν είχε ιδέα... Πόσον καιρό κοιμόταν;... πώς βρέθηκε εκεί;.. από πού ερχόταν; ποιος την έφερε στο δάσος; και πού βρίσκεται αυτό το μέρος; Δεν είχε χρόνο όμως για να τα σκεφτεί όλα αυτά... ούτε για να φοβηθεί... Αν ερχόταν νύχτα έπρεπε να βιαστεί... δεν είχε χρόνο μπροστά της. Σηκώθηκε... τίναξε τα ρούχα της και κοίταξε τριγύρω... Ψηλά δέντρα παντού! κι ανάμεσα στις φυλλωσιές  στα μεγάλα ανοίγματα, κομματάκια ουρανού στο πιο βαθύ μπλε που είχαν αντικρίσει ποτέ τα μάτια της... Πήρε μια βαθιά ανάσα. "Είναι όμορφα εδώ" σκέφτηκε. Το μυαλό της προσπαθούσε να συγκεντρωθεί στο τι να κάνει αλλά διαρκώς θαύμαζε τον τόπο... Για ώρα δεν είχε κινηθεί καθόλου. Είχε αρχίσει να συνηθίζει και το μέρος... φοβόταν πως αν μετακινηθεί θα χαθεί κι ότι δεν θα μπορούσε να επιστρέψει... Να επιστρέψει πού όμως; Χαμογέλασε... Απ' τη στιγμή που άνοιξε τα μάτια της, το πιο οικείο μέρος στον κόσμο ήταν αυτό το ξέφωτο. Καταλάβαινε ότι νύχτωνε... ο ουρανός έχει γίνει σκούρος μπλε και τριγύρω απ' το ξέφωτο όλα είχαν μαυρίσει... το μόνο σημείο που φωτίζονταν απ' το φεγγάρι ήταν αυτό το ξέφωτο. Αποφάσισε να μην πάει πουθενά. Δεν ήταν απ' τα άτομα που δέχονται στωικά τη μοίρα τους. Για έναν περίεργο λόγο όμως δεν ήθελε αντιδράσει σ' όλο αυτό... κατά βάθος διαπίστωνε ότι άρχισε να της αρέσει... άλλωστε δεν ένοιωθε τον παραμικρό φόβο... "περίεργο" σκέφτηκε, αλλά το άφησε κι αυτό στην άκρη όπως κι όλα τα άλλα "περίεργα". Σήκωσε το κεφάλι της στον ουρανό... είδε το ολόκληρο  φεγγάρι και του χαμογέλασε... "οι δυο μας" είπε... "για όσο θα κάνεις να διασχίσεις το κομμάτι του ουρανού μου"...

Είχε νυχτώσει για τα καλά πια... Το ξέφωτο σαν μια τρύπα στο σκοτάδι την άφηνε να αναγνωρίζει μόνο τα δέντρα που το περικλύανε... Μεγάλα δέντρα... με ρίζες που ξεπρόβαλαν απ' το έδαφος... απ' τις σκιές που δημιουργούσε το λιγοστό φως πάνω τους, άρχισε να βλέπει τις μορφές τους... "Παιχνίδι του νου και των ματιών μου" σκέφτηκε, επιστρατεύοντας τη λογική, αλλά ταυτόχρονα ήξερε ότι δεν ήταν η λογική ο σύμμαχός της απόψε. Δεν μπορούσε να μετρήσει τον χρόνο... δεν ήξερε αν πέρασε λίγος ή πολύς... της άρεσε και δεν της άρεσε που ήταν μόνη σ' όλο αυτό... Τότε λοιπόν αποφάσισε να παίξει... Πήγε στο κέντρο του ξέφωτου, έκλεισε τα μάτια κι άρχισε να στροβιλίζεται... Κάποια στιγμή κοκάλωσε και τα άνοιξε... Η μορφή του δέντρου που έβλεπε μπροστά της της ήταν γνώριμη. "σε ξέρω" του είπε... "μπορώ να σ' αναγνωρίσω"... της φάνηκε οτι η σκιά της χαμογέλασε... χαμογέλασε κι εκείνη. Ξανάκλεισε τα μάτια κι άρχισε πάλι να γυρίζει γύρω απ' τον εαυτό της... Ξανά κοκάλωσε  άνοιξε τα μάτια και τώρα έβλεπε κι αναγνώριζε άλλο δέντρο. Αυτό που ήταν 5 δέντρα δεξιά του πρώτου. "Κι εσένα σε ξέρω" είπε... Γρήγορα το ξανάκανε και το ξανάκανε και κάθε φορά αναγνώριζε το δέντρο που έβλεπε μπροστά της. Άρχισε να γελάει χαρούμενη. Δεν ήταν μόνη!! Αυτό που συνέβαινε, λογικά θα έπρεπε να την φοβίσει... λογικά όμως! κι η λογική είπαμε... δεν είχε καμιά δουλειά εκεί απόψε.

Έφυγε απ' το κέντρο του ξέφωτου και πλησίασε το πρώτο δέντρο που αντίκρυσε... αυτό που της είχε χαμογελάσει. Ακούμπησε το χέρι της στον κορμό του απαλά... ήθελε να του συστηθεί, αλλά εκείνη ακριβώς τη στιγμή διαπίστωσε ότι δεν ήξερε πώς τη λένε. Το κοίταξε σαστισμένα... "δεν ξέρω πώς με λένε" ψιθύρισε "αλλά χαίρομαι που είμαι μαζί σας". Το είδε να της χαμογελά με συμπάθεια κι ένοιωσε την αγκαλιά του με το κλαδί που βρισκόταν σχετικά χαμηλά. "Μπορείς να με βοηθήσεις;... δεν θυμάμαι ούτε ποια είμαι ούτε από πού έρχομαι... δεν ξέρω καν γιατί είμαι εδώ..." του είπε δακρυσμένη. Το δέντρο εξακολουθούσε να την έχει αγκαλιά και να της χαμογελά. "Μη φοβάσαι" της είπε... "Θα δεις"... "μόνο μη φύγεις απ'το ξέφωτο". 'Έμεινε για ώρα εκεί. Ένοιωθε ασφαλής μέσα στην τρυφερή αγκαλιά του. Προσπαθούσε να θυμηθεί... μάταια όμως. Όλα άρχιζαν απ' τη στιγμή που είχε ανοίξει τα μάτια της εδώ. Άρχισε να κλαίει... "Σσσσσσ...." ακούστηκε απ' το θρόισμα των φύλλων του. Κι ύστερα, ακόμη πιο έντονο.. "Σσσσσσσσσσ....." μια χορωδία δέντρων της ψιθύριζε καθησυχαστικά "σσσσσ.....". Ξαφνικά ένιωσε σα να είναι με δικούς της. Ψέλλισε ένα "ευχαριστώ" στο δέντρο που την κρατούσε τόση ώρα και ξεκίνησε να κάνει τον κύκλο για να χαιρετίσει και τα υπόλοιπα. Περνούσε απ' το καθένα, άγγιζε τον κορμό τους απαλά και περνούσε στο επόμενο. Το κάθε δέντρο την καλωσόριζε και όλα είχαν μια τρυφερή κουβέντα να της πουν και να την καθησυχάσουν.

Ανάμεσα στα δυο τελευταία δέντρα βρισκόταν ένα νεαρό... τώρα πήγαινε να σκληρύνει ο κορμός του... για τον χρόνο των δέντρων πρέπει να ήταν "παιδάκι". Την ώρα που το πλησίαζε εκείνο άπλωσε τα κλαδάκια του προς το μέρος της λέγοντας με την τσιριχτή φωνούλα του "εγώ ξέρω ποια είσαι!!"... "Σσσσσ!!!", "ήσυχα μικρέ!!!", "τι είπαμε μικρέ;;" ακούστηκαν τα υπόλοιπα δέντρα... Το δεντράκι κατσούφιασε... "μα γιατί;.... δεν τη βλέπετε που στεναχωριέται;;"... "Δεν είμαστε εμείς που θα της πούμε ποια είναι!!... μόνη της πρέπει να το βρει." απάντησε το μεγάλο δέντρο που βρισκόταν λίγο πιο πέρα...Εκείνη σιγά - σιγά ανακάλυπτε οτι καθόλου τυχαία δεν βρέθηκε στο ξέφωτο. Πλησίασε το δεντράκι και του χάιδεψε τον κορμό και τα κλαδάκια του... "Μη στεναχωριέσαι μικρέ μου" του είπε... "Θα τα καταφέρω!! Σ' ευχαριστώ πάντως που με συμπονάς" και του έδωσε ένα φιλί... Το δεντράκι άρχισε να κουνάει τα κλαδάκια του και να φωνάζει χαρούμενο "με φίλησε!!.. με φίλησε!!... το είδατε όλοι!!!! με φίλησε!!". Κάθισε εκεί δίπλα... στο μικρό δέντρο... Ακούμπησε την πλάτη της στη ρίζα του μεγαλύτερου κι άνοιξε κουβέντα μαζί του μέχρι που άρχισαν να βαραίνουν τα βλέφαρά της... Αποκοιμήθηκε εκεί, με τα κλαριά των δέντρων να φτιάχνουν το πιο ανάλαφρο υψηλό στρώμα του δάσους, ώστε να μην κινδυνεύει από τίποτα που θα μπορούσε να την βλάψει.

Όταν άνοιξε τα μάτια της ήταν ήδη μέρα.... Γύρω της είχαν συγκεντρωθεί όλα τα ζώα του δάσους... σκιουράκια, λαγουδάκια, αλεπούδες... όλα!! και πάνω απ' το κεφάλι της, άλλα σκαλωμένα στα κλαδιά των δέντρων κι άλλα πετώντας, όλα τα πουλιά. "Ξύπνησε!" είπε ο λαγός... "ξύπνησε!" είπε η αλεπού... κι έτσι το ένα ενημέρωνε το άλλο, μέχρι που όλα μαζί ψιθύριζαν την ίδια λέξη:"ξύπνησε"

Εκείνη κοιτούσε αμήχανα τη νέα της παρέα... "καλημέρα" ψέλλισε.... 

"είπε καλημέρα" είπε ο λαγός στην αλεπού... "είπε καλημέρα" είπε η αλεπού στον σκίουρο... 

κι έτσι με τον ίδιο τρόπο ενημερώθηκαν όοοολα τα ζωάκια....

"Είμαι η..."

"ξέρουμε!!! ξέρουμε!!!" είπαν όλα τα ζωάκια εν χορώ....

"και ποια είμαι αφού ξέρετε;" τους ρώτησε....

"Ααααα.... δεν μπορούμε να σου πούμε" της απάντησε η ο λαγός κουνώντας τη μυτούλα του....

"και γιατί δεν μπορείτε παρακαλώ;"...

"γιατί πρέπει να το βρεις μόνη σου" είπαν όλα μαζί κι άρχισαν να απομακρύνονται γελώντας χαρούμενα....

 Μόλις άδειασε το ξέφωτο είδε την χτεσινοβραδινή της συντροφιά.... "καλημέρα" τους είπε χαμογελώντας... την καλημέρισαν όλα μαζί. "

Πού εξαφανίστηκαν όλα;"..

"πήγαν στα μέρη τους" της απάντησε το μεγάλο δέντρο... "ήρθαν για να σε καλωσορίσουν... τα νέα κυκλοφορούν γρήγορα σ' αυτό το δάσος. Από κλαδί σε κλαδί κι από πέτρα σε πέτρα"....

"μιλούν κι οι πέτρες εδώ;" ρώτησε εκείνη....

δεν της απάντησε κανείς... μόνο χαμογέλασαν όλα....

"μάλιστα!!... κι ήρθαν όλα τα ζώα να με καλωσορίσουν"....

"όχι" της απάντησε το μεγάλο δέντρο.... "δεν ήρθε ο λύκος"....

"Ο λύκος γιατί δεν ήρθε;" ρώτησε

δεν της απαντούσε κανείς...

"έχει κάτι μαζί μου;"... "του 'χω κάνει κάτι;".....

σιωπή.......... μόνο ένα πνιχτό "μμμ..." απ' το δεντράκι και κατευθείαν "σσσσ..." από τα άλλα.

Σε κάποιο άλλο σημείο του δάσους, ο λύκος ανεβασμένος σ' έναν βράχο έλεγχε την περιοχή του.... Είχε μάθει τα νέα... Ήρθε!.... Το ήξερε οτι ήταν θέμα χρόνου.... τα μάτια του είχαν θολώσει... χρόνια... αιώνες περίμενε... Γι' αυτόν ήταν 3 δρασκελιές να βρεθεί στο ξέφωτο... δεν το αποφάσιζε όμως... όχι μέσα στη μέρα... τη νύχτα θα ήταν πιο απλό... Η τελευταία φορά που συνάντησε κι εμπιστεύτηκε άνθρωπο ήταν όταν έχασε τη λύκαινά του... Από τότε δεν πάτησε ανθρώπινο πόδι εδώ... Μια δυο απόπειρες που έγιναν, έφυγαν κομματισμένοι απ' τα δόντια και το μένος του... Κανένας όμως δεν τόλμησε να μπει τόσο μέσα στο δάσος... Απορούσε πώς τα κατάφερε αυτή. Στο ξέφωτο τα πράγματα κυλούσαν ήρεμα... Εκείνη ένοιωθε σαν να βρίσκεται σπίτι της με τους δικούς της... το μόνο που την ανησυχούσε πια είναι αυτή η σιωπή σχετικά με τον λύκο. Αποφάσισε να μιλήσει με το μεγάλο δέντρο....Το πλησίασε και κάθισε στη ρίζα του...
"πες μου σε παρακαλώ... τι πρέπει να φοβάμαι εδώ;" "δεν είμαι εγώ αυτός που θα σου δώσει απαντήσεις" της είπε... "βλέπεις εκείνο το μονοπάτι; αν το πάρεις θα σε βγάλει στο ποτάμι. Μείνε εκεί... κάποια στιγμή θα εμφανιστεί αυτός που έχει να σου δώσει τουλάχιστον μία απάντηση... όταν θα μιλήσεις μαζί του, έλα αμέσως εδώ... μη σε βρει η νύχτα αλλού"

Ξεκίνησε αμέσως... τρέχοντας... σε λίγη ώρα βρέθηκε στο ποτάμι... Όσο έτρεχε έβλεπε μέρη απίστευτης ομορφιάς, διασταυρώσεις... άλλα μονοπάτια... ούτε στιγμή δεν αναρωτήθηκε ποιο μονοπάτι να πάρει... Ήξερε τον δρόμο!! Δεν ήταν όμως τώρα η στιγμή να τα σκεφτεί όλα αυτά... έπρεπε να βρει τις απαντήσεις της. Κάθισε στην όχθη και προσπάθησε να καταλάβει τι της συμβαίνει.... Βρέθηκε στην καρδιά ενός δάσους που το νοιώθει σαν το σπίτι της... με δέντρα που μιλάνε... με ζώα που μιλάνε... με πέτρες που μιλάνε... Και τώρα βρίσκεται στην όχθη ενός ποταμού περιμένοντας απαντήσεις... Από πού όμως;;; Από ποιον;; Και τότε την είδε... να αναδύεται απ' τα νερά... Της χαμογελούσε... από εκεί... απ' τη μέση του ποταμού... Την άκουσε να μιλάει μέσα απ' το κεφάλι της. Κανονικά έπρεπε να τρομάξει.... Δεν ήταν όμως τίποτα κανονικό από χτες....

"ποια είσαι;"

δεν πήρε απάντηση...

"τι θέλω εγώ εδώ;"... "ποια είμαι;"... "τι θέλει ο λύκος από μένα;"....

"Μόνο σε μία ερώτηση θα σου απαντήσω. Εσύ διάλεξε ποια απ' όλες θα είναι αυτή"

σκέφτηκε για λίγη ώρα...

"τι πρέπει να φοβάμαι εδώ;"

"μόνο τον εαυτό σου" της απάντησε... και καταδύθηκε.

"περίμενε!!... μη φεύγεις!!" ήδη όμως είχε χαθεί από τα μάτια της....Κοίταξε ψηλά στον ουρανό... ο ήλιος ήθελε ακόμη πολύ για να δύσει... "έχω χρόνο σκέφτηκε"

Έμεινε εκεί... να κοιτάζει το νερό, προσπαθώντας να ερμηνεύσει την απάντηση... "και τι περίεργο πλάσμα!" σκέφτηκε... "μήπως τα φαντάζομαι όλα αυτά;... μήπως κοιμάμαι κι είναι απλά ένα όνειρο;.... και τότε;... γιατί δεν θυμάμαι τίποτα πριν απ' τη στιγμή που βρέθηκα στο ξέφωτο;"
Ένοιωσε κουρασμένη... είδε τη θέση του ήλιου... "έχω χρόνο" σκέφτηκε... Έβγαλε τα ρούχα της και μπήκε στο νερό.... Το ποτάμι κυλούσε μαλακά... ήρεμα... Τα νερά του είχαν μια πρασινογάλαζη διαφάνεια... Βούτηξε ολόκληρη μέσα και τότε άκουσε δυνατά τη σκέψη της "εσύ είσαι!!"... τρόμαξε... βγήκε γρήγορα, ντύθηκε βιαστικά και ξεκίνησε για την επιστροφή. Όμως "γατί κοντεύει να νυχτώσει;" σκέφτηκε... "μόνο λίγα λεπτά έμεινα μέσα στο νερό". Τότε σήκωσε το κεφάλι ψηλά... δεν νύχτωνε... Σκοτείνιασε από μεγάλα μαύρα σύννεφα που έκρυψαν τον ήλιο. Ένοιωσε φόβο. Θυμήθηκε την επιμονή του δέντρου οτι μόνο στο ξέφωτο ήταν ασφαλής...

Άρχισε να τρέχει... αλλά όλα έμοιαζαν διαφορετικά... δεν αναγνώριζε το δρόμο της επιστροφής της. Χάθηκε!.. κι όσο απομακρύνονταν απ' το ξέφωτο, τόσο και πιο σκοτεινά ήταν και το δάσος αποκτούσε μια άγρια μορφή... σα να είχε περάσει ο θάνατος από εκεί...Σταμάτησε να τρέχει. Ήταν μάταιο. Βρισκόταν σ' ενα αφιλόξενο μέρος κι ένοιωθε να κινδυνεύει. Έμεινε ακίνητη κι αφουγκράστηκε. Δεν ακουγόταν τίποτα! Η απόλυτη σιωπή! "Δεν υπάρχει τίποτα ζωντανό εδώ πέρα" σκέφτηκε.. Σήκωσε το κεφάλι της κι άρχισε να μυρίζει τον αέρα... μύρισε τον κίνδυνο!!. Και τότε τα μάτια της άστραψαν. Κι αντί να φοβηθεί τέντωσε τον λαιμό της προς τα πάνω και ούρλιαξε στον ουρανό κοιτώντας τον κατάματα.

Ο λύκος την ακολουθούσε απ' το ποτάμι. Βρέθηκε εκεί τη στιγμή που βουτούσε στο νερό... Αποφάσισε να της στήσει καρτέρι, όμως αυτή εξαφανίστηκε... για ώρα... Κι όταν ξαναεμφανίστηκε δεν ήταν η ίδια γυναίκα που είδε πριν... Κάτι... κάτι πάνω της είχε αλλάξει... Η κίνησή της ήταν!!! Κι όταν εκείνη άρχισε να τρέχει την ακολουθούσε από μικρή απόσταση... δεν θα την πείραζε αν δεν νύχτωνε αλλά δεν ήθελε και να την χάσει απ' τα μάτια του. Όταν κατάλαβε οτι είχε χαθεί, σχεδόν αναστατώθηκε.... δεν έπρεπε να μπει στο νεκρό δάσος, αλλά δεν είχε τρόπο να την σταματήσει. Ξαφνικά, κοντοστάθηκε. Τι σκέφτηκε μόλις πριν; Να την σταματήσει; και γιατί;.... Και μετά την είδε να μυρίζει τον αέρα... έντονα!! Τα μάτια του μίκρυναν κι εστίασαν στα δικά της. Ένα άλμα ήταν γι' αυτόν. Γιατί δεν το 'κανε;.... 'Έτσι όπως στεκόταν στη μέση του θανάτου της δεν θα προλάβαινε καν να σκεφτεί τι της συμβαίνει. Όμως αυτός έμενε εκεί... ακίνητος. Κι ύστερα την είδε να σηκώνει τον λαιμό της ψηλά και να ουρλιάζει.....Είχε ήδη νυχτώσει... εκείνη στεκόταν ακόμη εκεί κι αφουγκράζονταν τη σιωπή. Δεν έδειχνε φοβισμένη, αλλά δεν ήξερε και τι την περίμενε. Ο λύκος ακίνητος κι αυτός, κρυμμένος καλά στα σκοτάδια, παρατηρούσε το κάθε τι τριγύρω... και την παραμικρή υποψία ζωής έτοιμος να επέμβει... Εδώ και ώρα έπαψε να σκέφτεται... " Ήταν η δική του λεία και δεν θα άφηνε κανέναν και τίποτα να την πειράξει" σκέφτηκε για να εξηγήσει την αναστάτωσή του...

Και τότε άρχισαν να ακούγονται... ακατάληπτες φωνές και γρυλίσματα. Την είδε να κοιτάει γύρω της και να προσπαθεί να εντοπίσει από πού ακούγονται όλα αυτά. Πλησίαζαν όμως και καταλάβαινε ότι έρχονται από παντού!!... Την είδε να κάθεται στο χώμα ήρεμη. Προσπαθούσε να βλέπει τα μάτια της... Ήταν θλιμμένη... και τότε είδε κάτι να γυαλίζει στο μάγουλό της και να αφήνει ένα αυλάκι πίσω του. Όταν δέχτηκε την πρώτη επίθεση, ο λύκος δεν το σκέφτηκε καθόλου. Μ' ένα σάλτο βρέθηκε ανάμεσά τους κι είχε ήδη ξεσκίσει το πρώτο... και μετά το δεύτερο... και το τρίτο... Γύριζε γύρω της σε κύκλο δείχνοντας τα θανάσιμα δόντια του... κι ό,τι πλησίαζε στον κύκλο, πέθαινε!!Η μάχη κράτησε ώρες... Εκείνη στεκόταν ήρεμη μέσα στον κύκλο. Μόνο η ανάσα της ακουγόταν. Κι ένα βογκητό όταν στην τελευταία επίθεση χτυπήθηκε ο λύκος λίγο πριν σκοτώσει και το τελευταίο... Και μετά, πάλι σιωπή. Μέχρι να ανοιγοκλείσει τα μάτια της, ο λύκος είχε εξαφανιστεί. Ήταν όμως χτυπημένος... Έπρεπε να τον βρει! Σηκώθηκε όρθια. Έμεινε ακίνητη προσπαθώντας να ακούσει έστω κάτι. Τίποτα όμως... Σήκωσε πάλι τον λαιμό της στον ουρανό και ούρλιαξε.Ο λύκος την παρατηρούσε απ' την κρυψώνα του γλείφοντας ταυτόχρονα την πληγή του. Στα αυτιά του ήταν το βογκητό της την στιγμή που τραυματιζόταν. "Περίεργο πλάσμα" σκέφτηκε. Εκείνη έψαχνε να βρει ίχνη του. Είχε στα αυτιά της το γρύλισμα του κάθε φορά που εμφανίζονταν ένα απ' αυτά λίγο πριν το σκοτώσει... Την προστάτεψε!! "περίεργο πλάσμα" σκέφτηκε.

Είχε αρχίσει να χαράζει... Τώρα το νεκρό δάσος έδειχνε ακόμη πιο τρομακτικό. Έπρεπε να βρει τρόπο να φύγει από 'κει μέσα, μόνο που δεν θυμόταν από ποιο μονοπάτι είχε φτάσει ως εκεί. Κάθισε για ώρα προσπαθώντας να θυμηθεί αλλά ήταν αδύνατο. Γύρω της παντού πτώματα κι η μυρουδιά του αίματος ήταν ανυπόφορη. Τι ήθελαν απ' αυτή; Ποιους κανόνες παραβίασε και τι θα γινόταν αν δεν εμφανιζόταν ο λύκος; "Ο λύκος!.... Ο Λύκος μου!!... τι να 'γινε άραγε;" Κρύωνε... με τα χέρια της προσπάθησε να αγκαλιάσει το σώμα της και τότε η παλάμη της ακούμπησε την πληγή... Έφερε το χέρι της μπροστά και το είδε γεμάτο αίμα. Πότε έγινε αυτό; Και γιατί αιμορραγεί τώρα; Ψηλάφισε την πληγή... Το αίμα ήταν ζεστό κι η πληγή έμοιαζε με δάγκωμα... αλλά αυτή δεν είχε έρθει σ' επαφή με κανένα απ' αυτά. Πώς τραυματίστηκε; Και γιατί όσο περνούσε η ώρα αιμορραγούσε και περισσότερο; Λίγο πιο πέρα, μέσα απ' την πυκνή σκιά ο λύκος την παρατηρούσε. Είδε το ματωμένο χέρι της. "Πότε έγινε αυτό;" δεν είχε αφήσει τίποτα να την πλησιάσει... Θα 'παιρνε όρκο οτι δεν υπήρχε πληγή πριν λίγο. Θα την έβλεπε αν υπήρχε. Δεν την έχασε στιγμή απ' τα μάτια του. "Δεν μπορεί!! Δεν γίνεται να έχει πληγωθεί!!" Το αίμα όμως τρέχει στο σώμα της πια κι είναι πολύ. Κι η ίδια φαίνεται να την εγκαταλείπουν οι δυνάμεις της... Την είδε να προσπαθεί να περπατήσει και να σέρνεται... Έκανε τρία τέσσερα βήματα και η δύναμή της την εγκατέλειψε. Την είδε να σωριάζεται στο έδαφος και να μένει ακίνητη!! Πετάχτηκε και με δυο άλματα ήταν δίπλα της. Γύρισε όσο μπορούσε και κοίταξε το σημείο της δικής του πληγής. Δεν υπήρχε τίποτα!! Μόνο λίγο λερωμένο από αίμα τρίχωμα αλλά πληγή πουθενά!! Σα να είχε περάσει δίπλα από κάποιον χτυπημένο και ακούμπησε με το τρίχωμα την πληγή του. Την έβλεπε αναίσθητη μπροστά του και για δεύτερη φορά, αντί να την αποτελειώσει αυτό που ήθελε να κάνει ήταν να τη σώσει. "Μη φύγεις Κυρά μου" σκέφτηκε... Δεν τον ένοιαζε ποια ήταν... Ξάπλωσε δίπλα της κι άρχισε να της γλύφει την πληγή. Μπροστά στα μάτια του την έβλεπε να κλείνει αλλά ταυτόχρονα ένοιωθε το δικο του τραύμα πάλι... γύρισε και κοίταξε στα πλευρά του... αιμορραγούσε...

Την στιγμή που άνοιξε τα μάτια της ένοιωσε πάνω στο σώμα της, στο σημείο που ήταν η πληγή της, ένα ζεστό βάρος σαν κάποιος να ακούμπησε εκεί το χέρι του για να της πάρει όλο  τον πόνο... Άπλωσε το χέρι της κι ακούμπησε το τρίχωμα του. Εκεί... στον λαιμό του... πίσω και κάτω απ' το αυτί του. Χωρίς να στρέψει το βλέμμα της εκεί, ήξερε οτι ήταν ο λύκος. Ο λύκος που έπρεπε κανονικά να φοβάται... Χωρίς να κάνει καμιά προσπάθεια να τον δει, έχωσε τα δάχτυλά της βαθιά μέσα στο τρίχωμά του κι άρχισε να τον χαϊδεύει.... για ώρα... Ήταν ζεστός... Γιατί δεν κινιόταν όμως;... Σήκωσε έντρομη το κεφάλι της και τον είδε. Ο λύκος ίσα που ανέπνεε. Τον πήρε γρήγορα αγκαλιά. Και τότε είδε την πληγή του να αιμορραγεί .. Μια λίμνη από αίμα... δικό του και δικό της... κι εκεί πάνω οι δυο τους... Έβαλε το χέρι της στο σημείο που ήταν το τραύμα της και δεν έπιασε τίποτα. Δεν υπήρχε πληγή!!Τον αγκάλιασε. "Μη μου φύγεις" ψιθύρισε  Ο λύκος άνοιξε τα μάτια του και την κοίταξε. "Θα είσαι καλά;" της είπε... "Μη μου φύγεις" του απάντησε εκείνη. Κράτησε το κεφάλι του στο στήθος της και του φίλησε γλυκά τα μάτια... "Μη μ' αφησεις" του είπε "Ξέρω ποιος είσαι.. Ξέρω τι είσαι... Δεν μπορώ να φανταστώ όμως τη ζωή μου χωρίς εσένα!" Ο λύκος δεν είπε τιποτα... Μόνο της χαμογέλασε... με το δικό του τρόπο... Αγκαλιασμένοι στη μέση του νεκρού δάσους, χωμένοι μέσα σε σκιές και σκοτάδια... Μουσκεμένοι με το αίμα απ'τις πληγές τους... Εκεί! που μύριζε ακομη θάνατος, έμοιαζαν όλα όμορφα!!! "Σ' αρέσει αυτό τώρα ε;" της είπε... "Ναι!!" του απάντησε εκείνη... Και μετά, τη σιωπή των νεκρών έσπασε ο χτύπος από δυο καρδιές..."Μ' ερωτεύεσαι;" τη ρώτησε.... "Ναι!!" του είπε εκείνη. Ο λύκος ξαναχαμογέλασε... με τον δικό του πάντα τρόπο... σηκώνοντας ελαφρά το πάνω χείλος του απ'τη δεξιά του πλευρά. Φώς!! Ξαφνικά γέμισε φώς!!! Και τα δέντρα άρχισαν να πρασινίζουν... και η λάσπη απ' το χώμα και το αίμα να γίνεται χορτάρι... και λουλούδια... και τα μαύρα σύννεφα εξαφανίστηκαν αφήνοντας τη θέση τους στο πιο υπέροχο γαλάζιο του ουρανού...Ζωή!!!! Πλημμύρισε ΖΩΗ!!!! Οι δυο τους, καθισμένοι στη μέση του ξέφωτου, αγκαλιασμένοι!!  Εκείνη άπλωσε το χέρι της στο τραύμα του... Δεν υπήρχε πια τίποτα εκεί. Έπιασε πάλι τα δικά της πλευρά... Ούτε το δικό της υπήρχε. Το μεγάλο δέντρο χαμογελούσε... "Μοιραστήκατε την ίδια πληγή... τώρα ξέρετε πώς είναι... Έπρεπε να αγαπηθείτε πολύ για να νικήσετε τον εαυτό σας και να κλείσουν τα τραύματα σας" τους είπε..."Σας το 'λεγα οτι θα τα κατάφερναν!!!! Σας το 'λεγα!!!!!" ακούστηκε η τσιριχτή παιδική φωνούλα απ' το δεντράκι.....Έτσι το δάσος ξαναζωντάνεψε!!... επειδή αγαπήθηκαν πολύ δυο εχθροί!! Κι ορκίστηκαν αφοσίωση ο ένας στον άλλο...

Ήταν άλλωστε ο μόνος τρόπος για να συνεχίσει η ζωή εκεί...

Κι εκείνη έγινε η "Κυρά του δάσους"... Κι εκείνος έγινε ο "Φύλακάς του"....
Όμως όλοι ξέρανε ότι στην πραγματικότητα
αυτός ήταν "ο Φύλακας της" κι αυτή "η Κυρά του"....

Όλα τα άλλα απλώς συνέβαιναν....

Συγγραφική επιμέλεια: Έλλη Κωνσταντίνου

Tεχνική επιμέλεια βίντεο ήχου και εικόνας: Κostas leonardos

ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ η αναδημοσίευση, η αναπαραγωγή, ολική, μερική ή περιληπτική, ή κατά

παράφραση, ή διασκευή απόδοση του περιεχομένου της παρούσας ηλεκτρονικής σελίδας με

οποιονδήποτε τρόπο, μηχανικό, ηλεκτρονικό, φωτοτυπικό, ηχογράφησης ή άλλο, χωρίς

προηγούμενη γραπτή άδεια του δημιουργού.

(Νόμος 2121/1993 και κανόνες Διεθνούς Δικαίου πού ισχύουν στην Ελλάδα)