Γράφει ο: Κostas leonardos
Αν υπάρχει το πριν, θα υπάρχει και το μετά, και σίγουρα μπορείς να ζεις στο τώρα γιατί μπορείς και υφίστασαι σαν μάζα και σαν οντότητα μέσα σε ένα άγνωστο σύμπαν. Το αύριο και το χθες, στο σήμερα του παρόντος και της ρεαλιστικής πραγματικής ύπαρξής μας. Έτσι αφού μπορούν να υπάρχουν όλα αυτά γύρω μας, είναι τελείως εγωιστικό να πιστέψει κάποιος ότι σε αυτή την ζωή ζούμε μόνο μία φορά και ΤΕΡΜΑ δεν ξανά ερχόμαστε έστω και σε μια άλλη μορφή ζωής. Αν τώρα κάποιος υποθετικά μπορεί να πει ότι υπάρχει μόνο το σήμερα της ψυχής και του σώματος, τότε το δικό μου ερώτημα θα είναι, γιατί επιλέχθηκα λοιπόν εγώ να υπάρξω στο τώρα και όχι στο χθες του παρελθόντος ή στο άγνωστο μέλλον; Γιατί να είμαι αυτός και όχι κάποιος άλλος σε αυτό το παρόν; Γιατί σε αυτήν την χώρα και όχι σε μια άλλη; Γιατί λευκός και όχι μαύρος; Γιατί να είμαι άντρας και όχι γυναίκα; Ποιος ο σκοπός σε αυτόν τον κόσμο και την χρονική περίοδο; Πολλά τα γιατί και ακόμα πιο πολλές οι εσωτερικές ανησυχίες ενός οποιουδήποτε σκεπτόμενου ανθρώπου... Κάπου εκεί έξω, πρέπει να υπάρχουν κρυμμένες απαντήσεις για να σου πουν την αλήθεια, όχι την δικιά σου, αλλά την ρεαλιστική αλήθεια αυτή που μπορεί να είναι πιο δυνατή και από χίλιες φωτιές μαζί. Πιστεύω σε πολλά άλλα εγώ. Σίγουρα όχι σε τετριμμένες καταστάσεις σαν αυτές που θα εξυπηρετούσαν την κοίμηση της αλήθειας μέσα από το ήδη υπνωτισμένο μυαλό. Απλά κοίτα, αφουγκράσου και νιώσε, την πραγματική διαφορά. Δες πόσο απλά η ανακύκλωση της ζωής αλλά και της ψυχής, είναι εκείνης που πάντα θα προσπαθεί να καταφέρει να φτάσει στο υπέρτατο επίπεδο νόησης. Μέχρι να γίνει αυτό όμως, πιστεύω πως επανερχόμαστε ξανά και ξανά σε διάφορες μορφές ζωής σε αυτόν τον πλανήτη. Ίσως η ανθρώπινη μορφή να είναι το τελικό στάδιο και πιο δύσκολο αυτής της δοκιμασίας σε αυτόν τον κόσμο.
Κοιτώντας με, μέσα από τον καθρέφτη των ματιών μου, αντανακλώντας την σκέψη εμπρός στο πρόσωπό μου, μπορώ να βλέπω μια μοναδική αλήθεια. Νιώθω ότι μάλλον σε μια άλλη χρονική στιγμή απροσδιόριστης παρελθοντικής η μελλοντικής κατάστασης θα ήμουν ένας μάγος... Μια καρτούν φιγούρα, σαν αυτές που βλέπεις στα παραμύθια ή στον Μάγο Άϊζενχαϊμ, φυλακισμένος στην ψηλότερη κάμαρα κάποιου ξεχασμένου πύργου, ακολουθώντας μια δικιά του πορεία από το ρεύμα των ανθρώπων. Ή μήπως μπορεί να ήμουν ένας περιπλανώμενος μάγος; Ο μόνος που δεν φοβόταν να περάσει μέσα από το στοιχειωμένο δάσος της Θουριγγίας; Τι σημασία και ρόλο έχει; Αδιάφορο. Όποια εκδοχή κι αν επιλέξω και κοιτάξω, στο τέλος πάντα εκείνος απομένει μόνος του, απομονωμένος στην δικιά του εκδοχή των πραγμάτων, αγναντεύοντας να κοιτά με κουρασμένο βλέμμα τον άδειο ορίζοντα ή να καρφώνει τα μάτια του στην πυρά. Αλλά δεν μπορώ πια ακόμα και εγώ ένας μάγος σαν εμένα να πλάθω ιστορίες. Στο τέλος, ακόμη και οι επινοήσεις μου, ζωντανές ή ψεύτικες, αποφασίζουν να μ’ εγκαταλείψουν - φαίνεται πως τους δίνω περισσότερη ζωή απ’ ό,τι χρειάζεται. Κάποτε προσπάθησα να μπω κι εγώ στην λογική ιστορία του τώρα και του σήμερα, να βλέπω από κοντά, να διαπιστώσω τι συμβαίνει, πώς γίνεται και βρίσκουν το δρόμο προς την έξοδο, όλοι αυτοί οι σωτήρες της θρησκευτικής και πολιτικής ζωής ανα τους αιώνες και τα χρόνια και από ποια χαραμάδα τελικά δραπετεύουν αφήνοντας και πάλι εμένα με την σκέψη μου καρφωμένη σε έναν τοίχο, αλλά... μάταιο. Και πάλι έφυγαν όλοι εκείνοι που θα έσωζαν και πάλι εμένα και όλους εκείνους που θα το είχαν τόσο ανάγκη, αλλά φρόντιζαν να μείνω δέσμιος μέσα σ’ αυτόν τον κόσμο μιας εικονικής αλλά τόσο ρεαλιστικής πραγματικότητας που τον ήξερα όμως τόσο πολύ καλά, αφού εγώ τελικά τον είχα φτιάξει στο δικό μου παρόν για το δικό μου ανεξάρτητο μέλλον.
Δεν είχα πολλές επιλογές. Τι θα μπορούσα να κάνω σ’ έναν τέτοιον παρελθοντικό κόσμο; Ν’ ανακαλύψω τις εκπλήξεις του ή να κατασκευάσω έναν άλλον, μέσα σε ένα είδωλο ειδώλου, ξαναρχίζοντας το παιχνίδι και ελπίζοντας σε διαδοχικές αποδράσεις που, εν τέλει, θα με ξανά εγκλώβιζαν όλο και περισσότερο; Κι έτσι, τον παρέδωσα στην δικιά μου πυρά. Έβαλα φωτιά στην άκρη του δάσους. Ύστερα άρχισε να δυναμώνει ο άνεμος. Οι σπίθες ταξίδευαν γρήγορα μέσα στο σκοτάδι, οι φλόγες απλώνονταν. Σε χρόνο ελάχιστο όλα έγιναν στάχτη στα πόδια μου. Τίναξα μηχανικά τα ρούχα μου, κοίταξα αφηρημένα τα εγκαύματα και ξεκίνησα αργά προς την αντίθετη κατεύθυνση. Και πριν ακόμη βρω τη θάλασσα αυτή που τόσο μπορώ να αγαπώ, το είχα ήδη μετανιώσει. Επειδή, έτσι κι αλλιώς, αυτός ο κόσμος μόνο δικός μου ήτανε, κανείς δεν τον υποπτευόταν και κανείς δεν θα τον ανακάλυπτε ποτέ. Αλλά, πολλές φορές, δεν αντέχεις να βλέπεις την αλήθεια και την μοναξιά σου που σε περιτριγυρίζει μέσα στο πλήθος του κόσμου, αλλά αρκεί απλά να τη νιώθεις μόνο. Και να πιστεύεις, ότι καταφέρνεις να την ξεγελάς με την δικιά σου μοναδική μαγεία ξαναρχίζοντας και πάλι από την αρχή την νέα σου ζωή.
Κάθε δευτερόλεπτο που φεύγει περνάει στο πάνθεον του παρελθόντος.
Όλοι μοιάζουμε σαν πεταμένοι άγγελοι της ζωής, πάνω σε ένα ελκυστικό πλανήτη,
με όλα τα όμορφα άγνωστα ακόμα όντα, και μόνο σύμμαχο την αμνησία μας.
Σε όλους όμως μπορεί να θυμίζει ότι το πάζλ ολοκληρώνεται σε μια μοναδική αποστολή.
Συγγραφική επιμέλεια: Kostas leonardos
Tεχνική επιμέλεια βίντεο ήχου και εικόνας: Κostas leonardos
ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ η αναδημοσίευση, η αναπαραγωγή, ολική, μερική ή περιληπτική, ή κατά
παράφραση, ή διασκευή απόδοση του περιεχομένου της παρούσας ηλεκτρονικής σελίδας με
οποιονδήποτε τρόπο, μηχανικό, ηλεκτρονικό, φωτοτυπικό, ηχογράφησης ή άλλο, χωρίς
προηγούμενη γραπτή άδεια του δημιουργού.
(Νόμος 2121/1993 και κανόνες Διεθνούς Δικαίου πού ισχύουν στην Ελλάδα)
